Arquivo por meses: Setembro 2013

the monsters- pop up yours

monsters 12b

Irmás e Irmáns, compañeiros e compañeiras, camaradas! prepararvos para recibir nos vosos corpos unha das maiores descargas sónicas que endexamais teñades ouvido. Preparade as orellas, darlle volume ao aparato, compartir este volume coa veciñanza e danzade, danzade ata non poderes máis.

 monstersfont

Dúas baterías, un baixista demoledor xunto ao impresentable, o indomable, o maldito, o reverendo do lixo, o Reverendo Beat-Man.

Escoitade, escoitade a súa palabra: Que te fodan xesús, que te fodan oh deus. Salvade a alma para o inferno. Blow um mau mau.

monsters11

Arrepentirvos de non vivir para o pecado. Escoitade, escoitade a súa palabra: Podedes dicir moito máis nunha palabra que en un millón delas. O que importa e como dicides a palabra. É o que nos facemos, non temos letras superintelectuais mais dicimos algo. Iso é algo que o mundo precisa. Menos bla-bla-bla, máis acción, reacción e revolución.

monsters portada

Advertisements
Etiquetado ,

traspasar o limiar [Stefan Wisniewski]

raf1

Para contar como fun parar a Rote Armee Fraktion (RAF-Fracción do Exército Vermello-), primeiro teño que explicar como cheguei ao movemento antiautoritario. Eu nacín e crieime nos anos cincuenta nun pequeno e idílico pobo da Selva Negra, fillo dun preso polaco condenado a traballos forzados. Ningunha historia espectacular; en Polonia só sería un/unha entre cen mil, pero neste pobo a miña nai inculcábame: «Non se che ocorra explicar nada da historia do teu pai, si non terás problemas». Naquel lugar había algúns antigos homes das SS e das SA e simpatizantes, que formaban parte dos cidadáns máis respectados. O meu pai só sobreviviu oito anos á «morte a través do traballo» trala súa liberación do campo de concentración; eu entón era aínda un bebé e a miña irmá estaba en camiño. A miña nai queríame educar sen odio. Pero «calar», aínda que fose con boa intención, tampouco era a solución. Sexa como fose, por diferentes causas estiven internado durante un período curto nun centro para mozos «difíciles». A maioría dos nenos de alí procedían das capas sociais máis baixas, moitos de cor, fillos de antigos soldados norteamericanos, tamén había xitanos e ata un mozo de orixe polaco. No centro debiamos aprender un oficio, con mestres que nos trataban con expresións como: «Con Hitler cortariamos polo san convosco». Sete veces escapeime de alí nun ano, e algunhas veces fun capturado de novo tras aventuradas persecucións da policía. Cando por fin puiden deixar isto atrás, coa axuda da miña nai, funme a Hamburgo e alí fíxenme á mar. Non era nada romántico; deste xeito coñecín a miseria no Terceiro Mundo, cando nos portos africanos, homes maiores viñan a bordo e ofrecían ás súas mulleres a cambio de restos de comida. A xente que non senta vergoña ante isto, deberíaselle botar como alimento ás quenllas. Quedeime logo en Hamburgo, realicei diferentes traballos e fun á escola nocturna.

Tiña case vinte anos. En cada unha destas fases tamén podería ter ido por camiños moi diferentes, pero para min foi decisivo o movemento antiautoritario: as novas formas de vivir, vivendas en comunidade, a música dos Stones, pelo longo; todo isto tiña unha grande atracción sobre min. A isto engadíuselle o socialismo e outras teorías revolucionarias, sobre todo o novo sentido da xustiza nacido da revolta. Frecuentei un grupo do Socorro Vermello, participei na okupación dunha casa, na rúa Eckhoff.

 

Eramos activistas, pero tamén realizabamos traballos sociais cos sen teito ou con nen@s de centros de acollida. A policía e a prensa de Springer botáronse xuntos sobre nós -algúns/algunhas tiveron que ir un ano ao cárcere, e foi unha casualidade que eu non estivese entre el@s-. Neses tempos tiñamos a sensación de que realmente aínda podíamos cambiar algo, aínda que xa se debuxaba o retroceso do 68 e o aparello represor golpeaba cada vez con máis forza.

raf

Con este trasfondo, a RAF parecíanos especialmente digna de crédito; á fin e ao cabo, @s camaradas poñían as súas vidas en xogo polas súas conviccións. Predominaba un acoso incrible, cando foron detidas as primeiras persoas da RAF. Xa só por iso pensamos: aí ten que haber algo si acósaselles tanto. Foron moitas motivacións diferentes as que no meu caso leváronme a interesarme pola RAF. Pero o meu primeiro paso foi irme a Berlín.

Era o ano 1974 e nunca esquecerei aquela época na que estiven no centro xuvenil, na rúa Postdamer. Estaba en marcha a folga de fame.

Mobilizaramos, desde Amnistía Internacional ata ó párroco Albertz, todo o que se podía mobilizar. Eu estaba alí, nese centro xuvenil, encima da mesa -non había tarimas- e estaba dando un discurso.

Nese momento entra alguén e di: Holger morreu. A min -e non só a min- saltáronme as bágoas.

Algúns/algunhas, que polo demais se consideraban máis ben críticos coa RAF, empezaron enseguida a facer cócteles molotov e fómonos directos cara á Ku’damm.

Cando estes empezan a matar @s pres@s ou deixan que podrezan, entón tense que facer outra cousa, pensabamos nós. Todo o que eu fixera relacionado cos presos políticos volveuse, simplemente, ineficaz. Así non se podía seguir. A miña última actividade política na legalidade foi participar na organización do enterro de Holger Meins. Isto significou para min o traspaso dun limiar.

Etiquetado

don rogelio j no halcon milenario

don rogelio j

O vindeiro venres día 13 de setembro inaugurase nova expo, esta vez Don Rogelio desde Valencia coas súas ilustracións, debuxos e obra gráfica influenciada polo mundo do Rock and Roll…como sempre a partir das 20:30…

Profesional do Underground. Licenciado por erro en BBAA 2000-2005 (Valencia). Debuxante, cartelista, deseñador, ilustrador, historietista, tatuador profesional, retratista, editor, pai e malia todo, algo parecido a un xuglar eléctrico. Todo integramente unido polo empaste do Rock & Roll e a cultura lixo. 

Don Rogelio J. é a acción inmediata. Os adxetivos que mais caracterizan a súa obra serían forza e entusiasmo.

É precisamente este estar presente en diferentes medios o que fai da súa obra algo particular, facendo que vaia da imaxe ao son e do son á imaxe a toda velocidade, vinculando referentes, iconos e códigos de dous dos mundos mais ricos da cultura popular: o rock e a ilustración.

Etiquetado

o fracaso da escola [colectivo paideia]

“Deixar que cada nen@ sexa @ planificador/a, director/a e asesor/a de a súa propia educación; e que coa inspiración e guía de persoas de maior experiencia e pericia, e con toda a axuda que solicitase, permitirlle e estimularlle a que decida o que quere aprender, cando e como quere aprendelo e ata que punto estáo aprendendo ben. Consistiría en transformar as nosas escolas do que son actualmente, isto é, cárceres para nen@s , nunha fonte de aprendizaxe libre e independente, que calquera persoa da comunidade, da idade que for, podería utilizar na medida que quixese”.

John Holt


paideia

A educación, algo que cada un/unha ten de conseguir por si mesm@, é todo aquilo que contribúe a aumentar a comprensión do mundo e a capacidade propia de desenvolvemento e pracer, e a adquirir liberdade, dignidade e valía persoais no contexto no que vive.  

Nas aulas aínda hai crueldade, aínda que non se mostre pola violencia física; polo menos con esta o alumnado advertiría o dano e ao causante do mesmo, e procuraría, xa que logo, defenderse ou corrixirse dalgún modo: ”pero @s nen@s non poden defenderse, nin o fan, contra a maior parte do dano que se lles infrinxe nas escolas, porque descoñecen o que se lles está facendo ou quen o fai, ou porque, aínda que o coñezan, creen que se fan persoas afables polo seu propio ben. E este mal iníciase coa actitude do alumnado, que ante a ameaza e o non ben interpretado respecto ao saber e @ mestr@ , aprenden que non valen para nada, que non son dign@s de confianza, que só serven para obedecer ordes e que están expost@s, como unha folla branca, a que outr@s “escriban” nel\nela e moldéenas “sen ningunha posibilidade de pescudar como son, e de desenvolver a súa personalidade calquera que esta sexa”, aceptando a avaliación que del/ela fan @s adult@s , e a crueldade chega ata considerar estupidez e incapacidade de aprender o que é intelixencia, vivacidade e inxeniosidade do alumnado.

Seguir lendo

Etiquetado

RAMBÓIA FEST 2013- barcelos

rambc3b3ia-fest

 

           Un festival de tamaño humano, un festival no que as bandas son reais, un festval con entrada livre e un cartaz con estupendas bandas.

 

1237919_525591860851373_1737872158_n

Non vos enganar por non coñecer as bandas. As bandas portuguesas e a “escea” portuguesa a día de hoxe e do mellor que hai. Este festi é unha das mellores ocasións para comprobalo. Black Bombain fan unha especie de stoner ou psicodelia dura dende Lisboa, Mother Abyss son de Viana do Castelo ou o black metal de Alchemist. E por si foura pouco, que non o é, só coas bandas portuguesas chegaba, tamén te mos unha parte intercionalista con os coñecidos Jucifer, dúo de yankilandia que grabou xa para selos tan emblemáticos como Relapse ou Alternative Tentacles. Dende Rennes Brain Pyramid coa súa neopsicodeliahardblues…. e dende a Galiza The Cobras.

 

 

Etiquetado ,

detrás do lume, a “man invisible”- [jorge valadas]

incendios1

Verán, tras verán, o permanente ciclo de xigantescos incendios presenta unha fotografía en tamaño natural do estado de crise económica e social na que se atopa mergullada a sociedade portuguesa. A destrución das vellas formas de agricultura, a acelerada urbanización, o abandono do interior do país, o monocultivo do turismo, todo iso forma parte da destrución da sociedade.

Á velocidade que vai todo isto, Portugal exportará en breve lume e importará auga potable, tal como xa importa zumes de froita de California, ao mesmo tempo que arrinca os laranxeiros do Algarve para construír “horrorosas” aldeas turísticas. Agora que a gran maioría da poboación habita nos centros urbanos do litoral, a actividade agrícola atópase moribunda e a conservación dos bosques e da flora está tan abandonada que “para un área igual de bosque hai sete veces máis incendios en Portugal que en España e vinte veces máis que en Italia”.

Pampilhosa dá Serra,no distrito de Coimbra, foi un dos municipios que no ano 2005 sufriu máis incendios, queimándose as dúas terceiras partes da súa superficie. A evolución demográfica deste distrito ilustra perfectamente o que dicimos. Dos trinta mil habitantes censados en 1930, queda hoxe apenas cinco mil persoas, das cales a metade son xubilad@s; das corenta e dúas escolas primarias que había en 1974 só sete funcionan hoxe. A desrtificación favorece os incendios e os incendios aceleran a desertificación.

O valor comercial dá a maior parte dos campos é hoxe case nulo ou calculado segundo o prezo do terreo para construír, e isto non só nas zonas onde o turismo converteuse nunha actividade invasora, gangrenando a vida social, senón por todas partes. De viaxe por Portugal, unha amiga expresaba o seu desalento e o seu estrañeza ante tantos letreiros de “véndese” colgados en vellas casas, nos muros dos xardíns ou plantados no medio das hortas. Coma se o presente non fose máis que unha venda das ruínas do pasado. Un segundo letreiro puiden agora engadirse ao primeiro “Terreo para queimar”.

Seguir lendo

Etiquetado ,