o fracaso da escola [colectivo paideia]

“Deixar que cada nen@ sexa @ planificador/a, director/a e asesor/a de a súa propia educación; e que coa inspiración e guía de persoas de maior experiencia e pericia, e con toda a axuda que solicitase, permitirlle e estimularlle a que decida o que quere aprender, cando e como quere aprendelo e ata que punto estáo aprendendo ben. Consistiría en transformar as nosas escolas do que son actualmente, isto é, cárceres para nen@s , nunha fonte de aprendizaxe libre e independente, que calquera persoa da comunidade, da idade que for, podería utilizar na medida que quixese”.

John Holt


paideia

A educación, algo que cada un/unha ten de conseguir por si mesm@, é todo aquilo que contribúe a aumentar a comprensión do mundo e a capacidade propia de desenvolvemento e pracer, e a adquirir liberdade, dignidade e valía persoais no contexto no que vive.  

Nas aulas aínda hai crueldade, aínda que non se mostre pola violencia física; polo menos con esta o alumnado advertiría o dano e ao causante do mesmo, e procuraría, xa que logo, defenderse ou corrixirse dalgún modo: ”pero @s nen@s non poden defenderse, nin o fan, contra a maior parte do dano que se lles infrinxe nas escolas, porque descoñecen o que se lles está facendo ou quen o fai, ou porque, aínda que o coñezan, creen que se fan persoas afables polo seu propio ben. E este mal iníciase coa actitude do alumnado, que ante a ameaza e o non ben interpretado respecto ao saber e @ mestr@ , aprenden que non valen para nada, que non son dign@s de confianza, que só serven para obedecer ordes e que están expost@s, como unha folla branca, a que outr@s “escriban” nel\nela e moldéenas “sen ningunha posibilidade de pescudar como son, e de desenvolver a súa personalidade calquera que esta sexa”, aceptando a avaliación que del/ela fan @s adult@s , e a crueldade chega ata considerar estupidez e incapacidade de aprender o que é intelixencia, vivacidade e inxeniosidade do alumnado.

Outro síntoma da enfermidade da escola, é o sentido de competitividade ou de loita para alcanzar un maior prestixio, non tanto por unha mellor formación do alumnado canto pola boa fama da Institución; as puntuacións sobresaíntes d@s alumn@s , sobre todo a nivel de estudos superiores e secundarios, son “rendibles” para o centro de ensino no aspecto académico e científico, no prestixio social, na influencia a nivel político e económico.

Na escola actual o profesorado leva sempre “a voz cantante”, é dicir, “falan demasiado”. E fano non só na lección maxistral, senón tamén nas discusións suscitadas na clase arredor dun tema determinado, dominando a tod@s @s interlocutor@s e dicindo sempre “a primeira e última palabra”; é unha escola de monólogos, e de silencios: o alumnado habitúase a “desconectar”, total ou parcialmente, a súa atención ao que o profesorado di, ata o punto que chegan a esquecer como volver “conectarse” e prestar atención; cando o profesorado non deixa falar, @s escolares non poden calar…”a auténtica aprendizaxe prodúcese só cando @ que aprende desempeña un dobre papel, cando é ao mesmo tempo alumn@ e profesor/a, actuante e crític@, oínte e falante”.

O exame constitúe outro factor negativo. O exame favorece @ alumn@ list@ , “rápid@” adiviñador/a, astut@… E deixa en desvantaxe @ que traballa menos rapidamente ou de forma máis concienciuda. A experiencia demostra que as boas cualificacións non garanten a mellor formación do alumnado; por iso é polo que un dos maiores prexuízos que o sistema de exames pode carrexar @s nen@s é negarlles “a posibilidade de xulgar a validez do seu propio traballo”.

Contribúe tamén ao fracaso da escola actual, a asistencia obrigatoria que esixe ao alumnado a permanencia tediosa entre catro paredes, que significan ameaza, represión, constrinximento de límites, claustrofobia…sentimentos contra a liberdade.

revo

A auténtica educación móvese nas coordenadas da individualidade persoal e da convivencia social: paz, loita contra o racismo, o traballo e o lecer, o coidado do medio ambiente, a liberdade.

O “quid” da cuestión educativa é precisamente que o home e a muller cheguen a ser e vivir en liberdade por medio da educación, Pero “ser libre” e “educarmos para a liberdade” non poden ser simplemente “slogans”, cada día máis repetidos, senón vivencias auténticas que se experimentan en todo momento, e das que é consciente o propio suxeito..”todo aquilo que fagan ás persoas sentirse menos libres, diminúe e ameaza á liberdade”.

Advertisements
Etiquetado

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: