psychic tv-snakes

ptv2

Psychic TV é un dos grupos de Genesis P-Orridge. Genesis P-Orridge é algo así como un moi inquedo terrorista cultural. Leva dende os anos 70 cuestionando o concepto de arte de moi diversas formas, música, performance, exposicións, escritura, teatro, cine, prácticas espirituais… revelando a cultura oculta da clase traballadora, aquela que existe por debaixo do aparente. A súa vida é consecuente con o seu facer, rexeitando toda convención social e queimando o vello mundo. Un exemplo do radicalismo polo que camiña, foi o que experimentou coa súa musa é compañeira Lady Jaye, ao crear o que chamaron o “Pandróxino”: unha soa entidade que transcende o xénero e a individualidade, a unión do feminino e o masculino con todas as cousas, ou a unión total dos xéneros.. Genesis-P-Orridge-1Ela alterou o seu nariz e queixo para que se parecesen máis ás del; el alterouse pómulos e fazulas para achegarse ao contorno facial da súa amada. Logo viñeron os implantes nos peitos, maquillaxe, peiteado, vestidos, hormonas e máis operacións. Como di o propio Genesis P-Orridge: “a Pandroxenia trátase da unión dos opostos, a través desa reunión, a transcendencia do binario e esta ilusión, dun sistema social polarizado”. Todo elo motivado por un profundo amor. Lady Jaye morreu no 2007.

Genesis-P-Orridge-13

Cando o pasado Setembro ía cara un concerto de Psychic TV, sen lembrar ter escoitado o grupo, pensaba que posiblemente sería un concerto interesante, que ía ser unha música machacadora entre industrial e electrónica, que o mellor ía estar nas letras das cancións, pero que de todos xeitos pagaba a pena ver o que facían esa xente tan colgada. Erraba. Cando saíron a o escenario comezou unha fermosísima experiencia espiritual a que fúmonos sumando o público pouco a pouco ata chegar a unha verdadeira comunión co grupo. O xeito de vida consumista coa súa mercantilización do tempo libre fai que as persoas so teñamos experiencias materialistas. Así o arte, por exemplo, converteuse nunha industria que proscribiu ao irracional, ao espiritual, esa necesidade humana pola que podemos equilibrarnos. ptv4Coa morte dos deuses, dos que xa sabemos que están as ordes do poder establecido, unha parte da poboación occidental busca nas relixións primitivas ou lonxanas, nas tradicións ancestrais, no universo, ou en outras transcendencias satifacer esa espiritualidade perdida. É a poboación occidental, co seu característico superego individualista, créndose o centro do mundo. Buscando, cada individualidade, a súa propia redención atopan novos deuses que seguen permitindo a inxustiza, a guerra, o dogma, e esquécense de todo condicionamento materialista, económico, opresivo ou de clase. Esquécense da moral que obriga a enfrontarnos ao sistema. Esquécense que non todas as persoas somos iguais. Esquécense de quen son a raíz do mal.

O concerto de Psychic TV foi unha experiencia espiritual, como todo o que nos enche dun gozo profundo, irracional e comunal. Foi fermosísimo pois o fío condutor non era outro que o amor. Había ese algo na música, na seguridade e firmeza coa que tocaban, que fainos sentir, emocionarnnos, achegarnos ao pracer e a felicidade. Transmitir iso só pode facelo alguén que encamiñe a súa vida cara elo e goce desas experiencias, por si mesmo. 18.A Psychic TV (2 de 2)Genesis P-Orridge semellaba un vello hippie saído da comuna do amor, da comuna que queimara o vello fogar, da irredutible comuna contestataria. Con modestia e sen grandes artificios sucédense as cancións e imos elevándonos máis e máis. Mágoa que non rularan por alí uns puros Sandoz, daqueles que facía directamente Albert Hoffman no laboratorio suízo, que durante un tempo, moi pouco, podíanse atopar naqueles Human Be-In que revolucionaron a xuventude da década dos 60. Hoffman aseguraba que unha boa experiencia con LSD acurtaba o camiño do autocoñecemento e abría de tal xeito as percepcións que achegabanos á comprensión do que nos rodea. Era unha ferramenta que aforraba moito do tortuoso e lento camiño do estudo ou da meditación.

Psychic TV presentaban o seu novo disco Snakes e sorprenderon a o público. As cancións eran descoñecidas, xa que logo, o disco aínda non mirara a luz. Vaivos resultar difícil gozalo coma min, se que non estivestes no conceratazo, pero podedes intentalo pinchando na imaxe da súa portada.

cover

Advertisements
Etiquetado , ,

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: