O TEATRO DA CRUELDADE [EDRA VELENOSA]

blackie

A esquerda! A esquerda! Oakland! Oakland! Berraban gran parte das vinte mil persoas que se concentraran ante o anuncio do Comité do Día de Vietnam (CDV) de que: miles de estudantes e outras persoas bloquearán as portas da estación militar de Oakland e pecharana. Avanzaban collid@s dos brazos e cantando. De fronte tiñan un importante continxente policial como anunciara o gobernador. A sombra dos disturbios de Watts, ocorridos tan só dous meses antes, polispentagonestaba presente. Os líderes do CDV, á cabeza da marcha, decidiron non xirar a esquerda, cara a Oakland, e dar media volta para regresar a Berkeley. Non querían responsabilizarse dalgunha posible morte. O desconcerto estendeuse entre a multitude. Converteuse nunha marcha fúnebre, triste e solemne.

Cando o libro de Jerry Rubin, Do It! Escenarios da revolución, cóntanos este momento parece que chega ao seu punto máis álxido. A partir de aí o libro decae aínda que podemos seguir botando unhas risas pois o libro semella un libro humorístico. Ese baixón do libro, un relato en primeira persoa daquela revolta contracultural que seduciu á xuventude amerikana da década dos 60, semella un espello do que está por vir, como si a revolución comezase a alonxarse, como si a partir de ese preciso instante o movemento converterase nun espectáculo que o sistema non tardou en recuperar e comercializar. En 1976 Jerry Rubin renega de gran parte das súas teorías revolucionarias e teoriza sobre terapias alternativas coma o ioga tántrico, a meditación, a acupuntura ou o hipnotismo. Convertese nun rico home de negocios.

Lennon-Jerry-Rubin-and-Abbie-Hoffman-

O libro permaneceu inédito en castelán ata o ano 2009 o ano en que vivimos a última folga do metal en Pontevedra. A diferencia da marcha a Oakland, a marcha a Compostela, coa que púxose fin a folga, evidenciaba un estrepitoso fracaso. 2009-07-04_IMG_2009-07-04_02 56 20_pon1metalA folga do metal non representou un símbolo álxido da loita obreira, máis ben foi o último estertor do sindicalismo oficial galego. O espectro da crise invadía o imaxinario colectivo, impoñíase o seu criterio inapelable. Ese espectro alimentou formidablemente a gula do capitalismo. A folga semellaba unha especie de esperanza, semellaba un símbolo con o que a loita obreira enfrontábase a crise. A folga dirixida por uns líderes caducos e dogmáticos que viñan representando, unha vez tras outra, o espectáculo da negociación topouse cun cambio de estratexia que si souberon ver, pero non reaccionar. Unha vez finalizada a folga, estes líderes confesaban á asemblea do metal (asemblea informativa, sempre informativa) nunha especie de terapia colectiva o seu fracaso. Confesaban que folga tras folga ao convocar un paro de 24 horas que afectaba tamén a Citroen, no derradeiro intre, antes de que ese paro fixérase efectivo, finalizábase o espectáculo coa firma dun acordo, máis ou menos malo, coa patronal. Desta vez a patronal non se presentara a este ultimato e deixaraos desarmados. Por primeira vez unha destas asembleas non repetía as dogmáticas consignas e simboloxía do machista proletariado metalúrxico e deixaba unha incógnita, unha cuestión sen resolver, un mantra que resoaba e repetíase e dicía que non había nada que facerlle. Este mantra ten hipnotizado a este proletariado ata o día de hoxe.

A tremenda malleira que o lobby do metal propinou ao seu proletariado semella un espello do que está por vir, a partir de entón a escalada chega ata decembro do 2014 cando Citroen, o símbolo, anuncia ser a vencedora da nova furgoneta K-9 na pelexa coa súa fabrica irmá en Eslovaquia. O espectáculo repítese unha vez máis. A dirección da fábrica viguesa anuncia novos e drásticos recortes, imperativamente necesarios para gañar a pelexa. Escenificase unha unión con outros líderes, cos líderes políticos, e con extraordinaria firmeza celebran a salvación. É o líder dos galegos, o novo profeta, quen recibe a revelación en París. O proletariado metalúrxico segue meditando sobre aquela incógnita, o mantra parece xa unha verdade divina, mira o simbolismo e comprende que eses recortes estenderanse por toda a comunidade, pouco a pouco, como as agullas da acupuntura cravadas no corpo.

20121103103739-celebrate1

Mentres o proletariado metalúrxico segue a practicar o ioga tántrico, imos recibindo novas traducións, novos libros, novos documentos, daquel inxenuo movemento pacifista, libertario, multirracial, visionario que tentou cambiar o mundo nos 60. Un dos acontecementos máis sorprendentes foi o intento de facer levitar o Pentágono. O Pentágono, dicían, é o símbolo relixioso do mal, a idea era realizar un exorcismo que eliminara os malos espíritos, expulsar aos demos. Ed Sanders un das personaxes da contracultura underground de New York, e compoñente de The Fugs, fugso xenial grupo de Rock, teimudo militante, dixo: alugamos un camión de plataforma e un equipo de son e expulsamos aos demos. Esta no disco Tenderness Juction.. Non funcionou, a guerra seguiu sete anos máis. Confiabamos en que funcionara, pero non estabamos preparados para colocarnos debaixo se o recinto levitaba. Como Ed Sanders moitas persoas das que a historiografía oficial chama líderes daquel movemento acudiron á singular convocatoria. A experiencia do CDV, e tantas outras, fixo renunciar a esas persoas da condición de líder o cal manifestaron reiteradamente. Dende logo querían loitar e axitar pero non querían responsabilizarse de ningunha cousa que fora feita por outra persoa, das convocatorias ou das mortes. Xurdira, por exemplo, un partido político, o Partido Internacional da Xuventude, YIPPIE. fthemanAs persoas yippies foron consideradas inimigas públicos número uno durante o seu período máis activo. As razóns non eran outras que a súa disposición á militancia, a súa capacidade de levar ás barricadas á mocidade branca de clase media e a vontade de establecer vínculos operativos con grupos afroamericanos como os Black Panther e outras minorías radicais organizadas. O seu líder e candidato a presidencia dos EEUU era un porco chamado Pigasus. Se queres un líder toma porco.pigasus Mentres Ed Sanders estaba co seu equipo de son e santonas recitaban poesía, outras persoas comezaron o asalto ao Pentágono enfrontándose e berrando aos soldados , pelexando e agasallando flores. Sen normas, sen discursos, sen líderes, espíndose, dando puñazos aos militares, saltando muros, cantando, bailando, pintando o edificio, atacando e entrando. Gaseando LACE unha droga sexual, un afrodisíaco instantaneo, mistura de LSD y DMSO. Mais arriba. mais arriba, ata que este ben colocado. Teatro de guerrilla, teatro de rúa que invocaba a Antonin Artaud pois unha acción puramente simbólica provocou, como pedía Artaud, vínculos dolorosos e máxicos coa realidade e o perigo, envolvendo a persoa espectadora na acción, colocarse ao outro lado do espello.

war-protesters-at-pentagon-1967

Un ambiente semellante, menos intenso de feito, vivíase naquelas mobilizacións das folgas do metal. A intensidade do presente vivido, a súa impredicibilidade, o sentimento de comunidade e diversión. Os fortísimos petardos, as columnas de fume dos contenedores de lixo e, sobre todo, o silencio que da paso a un hu…, hu…, hu…, unha especie de 20090701231138berro gutural interpretado en perfecta afinación por centos de persoas ao unísono, dirixido a policía intres antes de que comece o enfrontamento, cando o proletariado tiña nas súas mans a policía, a dous pasos dela para esnaquizala. Sen embargo non estaba preparado, non quería esnaquizala, nese intre non imaxinou outra alternativa, esnaquizala ou nada, era todo teatro e non avanzou. Xiraron cara atrás, buscando aos líderes.

debuxo-1

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: