Arquivo por meses: Maio 2015

DEAD MOON-In the Graveyard, Unknown Passage, Defiance

deadmoon

Ei compas! Hai grupos e grupos pero Dead Moon ocupan unha grande parte da miña consciencia. Levo escoitándoos dende o século pasado e aínda seguen poñéndome. Teño camiseta e parche e meu computador ten a lúa de Dead Moon como fondo de pantalla. O nome, que ven dunha visión da lúa nunha viaxe polo deserto, foi idea de Fred Cole e a súa compañeira Toody que xunta a Andrew, o batería, forman o trío. Pois iso, unha guitarra, un baixo, unha batería, e un cacho de boas cancións que transmiten un sentimento orixinal e autentico. Unha humilde pero autentica banda de autentico Rock’n’Roll. Eso é Dead Moon, non demasiado, pensarás, pero moito mais que todas esas bandas perdidas no circo de luces, espectáculo ou personalidades imposibles que tocan para elites ou xente entendida. INDEPENDENCIA.

Vin a Dead Moon varias veces en directo e sen ningunha montaxe superflua, baixo, guitarra e batería reducida á mínima expresión, encarnaban a nudez máxima do Rock’n’Roll. E que non precisaban de nada máis. Con o seu peculiar xeito de tomar o escenario coa batería no medio e diante, en primeira liña, unhas candeas prendidas en botellas de bourbon e un pouco de cervexa sobre a caixa que saltaba polo aire duchándonos a parte da audiencia cando Andrew a golpeaba, ían sobrados. Puro pracer e éxtase colectivo para as persoas que amamos a banda. Como dixo Toddy “as túas paixóns non cambian só porque che fagas maior. Creo que o máis importante para nós son as grandes cancións que fai Fred e que amamos estar no escenario recreándoas”. ACTITUDE.

dm3

Ademais promoven unha cooperativa, Tombstone Records. onde editan todos os seus discos. “Sempre quixemos gravar discos no noso propio selo independente. Chamamos ao selo Tombstone, como a nosa tenda de instrumentos. Ao principio pensamos en gravar soamente discos para Dead Moon, pero enseguida outras bandas locais pedíronnos axuda para rexistrar os seus primeiros discos. Tombstone é unha cooperativa de músicos e músicas na que cada banda paga os gastos de gravación e prensaxe, e nós axudamos coa distribución e vendas por correo.¨ AUTOXESTIÓN.

Recentemente unha nova e estupenda banda A Place To Bury Strangers, o grupo máis ruidoso de New York, editaron un disco exclusivamente de versións de Dead Moon. Pearl Jam teñen versionado algunhas cancións e a prensa musical eloxia ao grupo. Isto non sempre foi así, a prensa rexeitou e fixo moi malas críticas dos seus primeiros discos, por moito que agora, e dende fai xa uns anos, queiran darnos leccións mestras de rock. Non pasou o mesmo co pequeno grupo de xente e músicos que sempre recoñeceron ao grupo como unha marabilla, Cynics, Mono Men, Nomads, Cheater Slicks, Roy Loney … e aquel grande axitador que foi Kike Turmix. PAIXÓN.

dead moon 2

Dead Moon comezan no ano 1987 o ano en que rematan a súa andaina os australianos Scientists de Kim Salmon deixando preparada así a chegada do grunge. Entre ese ano e a edición do Nevermind de Nirvana que sacaría do underground a todo un movemento de boas bandas entregándoas á industria e polo tanto a súa destrución e deshumanización, Dead Moon sacan os seus tres primeiros discos In the Graveyard (1988), Unknown Passage (1989), Defiance (1990) en rigoroso branco e negro, con son mono e na súa propia casa discográfica. Isto é o que te ofrecemos pinchando nas portadas dos discos, iso si, agora remasterizados.

dm4

Advertisements
Etiquetado ,

O 13 de maio… aos 30 anos [ Mumia Abu-Jamal]

justice-mumia-x

Por que nos debe importar o que pasou o 13 de maio de 1985?

En serio, iso foi hai 30 anos. Xa choveu. É cousa do pasado. Enténdenme?

Case ninguén di isto – pero é o que moitos pensan.

Direilles por que importa. O que pasou naquel entón foi un antecedente do que está a pasar agora en todas as partes de Estados Unidos.

Non digo que están a bombardear á xente (aínda non).

Refírome a que o odio visceral e o violento desprezo mostrado cara a MOVE en 1985, agora se dirixe cara á xente común, non só cara aos radicais e revolucionarios como eles.

En maio de 1985, as autoridades xustificaron o ataque desapiadado contra os nenos e nenas de MOVE, dicindo que eles tamén eran “combatentes”.

onamove

En Ferguson, Missouri, cando a policía e a Garda Nacional utilizaron armas militares contra “os cidadáns”, como cren que describiron estas persoas nas súas comunicacións?

Como “inimigos”.

Que lles parece “combatentes inimigos”?

Vexamos o asasinato de Tamir Rice, de Cleveland. Só tiña 12 anos. Un neno tratado coma se fose un home.

Nenos. Homes. Nenas. Mulleres. Non lles importa.

Cando moitas persoas calaron, ou peor aínda, deron o seu amargo consentimento ao bombardeo, á balacera, á carnizaría empregada contra MOVE o 13 de maio de 1985, abriron a porta ao terrorismo policial actual en todo o país.

move_philly_85a

Hai unha liña directa que vai dende aquel momento ata agora.

O 13 de maio de 1985 conduciunos ao sinistro Robocop do presente.

Se o masacre tivese sido amplamente condenado en 1985 para que a xustiza se fixese, non poderían impoñer o terror actual en Ferguson, Carolina do Sur, Los Ángeles – ou Baltimore.

O salvaxe bombardeo policíaco do 13 de maio de 1985 e o encubrimento do asasinato de 11 homes, mulleres, nenos e nenas de MOVE, abriron unha porta que aínda non se pecha.

Estamos a vivir as consecuencias.

Escrito o 26 de abril de 2015 Mumia Abu-Jamal

Etiquetado ,