Arquivo por etiquetas: contracultura

III encontro ANARQUISTA DO Libro NA GUARDA

Cartaz Feira do Libro

Somos a amenaza 

A peste negra na cidade

Os días Venres 24, Sábado 25 e domingo 26 de Abril o virus da liberdade vaise contaxiar na Feira do libro Anarquista da Guarda.   A Mostra da Barbarie estará exposta.

Somos o cancro

desta bella sociedade.

Ademais, o Sábado 25 ás 21:30 no C.S. Fuscalho faremos unha re-presentación da mostra e unha pequena festa coa pinchada de Post- Amor e Rabia, uns pinchos ardentes e lume para que tod@s sintádevos benvid@s.

cartaz aguarda

Etiquetado ,

psychic tv-snakes

ptv2

Psychic TV é un dos grupos de Genesis P-Orridge. Genesis P-Orridge é algo así como un moi inquedo terrorista cultural. Leva dende os anos 70 cuestionando o concepto de arte de moi diversas formas, música, performance, exposicións, escritura, teatro, cine, prácticas espirituais… revelando a cultura oculta da clase traballadora, aquela que existe por debaixo do aparente. A súa vida é consecuente con o seu facer, rexeitando toda convención social e queimando o vello mundo. Un exemplo do radicalismo polo que camiña, foi o que experimentou coa súa musa é compañeira Lady Jaye, ao crear o que chamaron o “Pandróxino”: unha soa entidade que transcende o xénero e a individualidade, a unión do feminino e o masculino con todas as cousas, ou a unión total dos xéneros.. Genesis-P-Orridge-1Ela alterou o seu nariz e queixo para que se parecesen máis ás del; el alterouse pómulos e fazulas para achegarse ao contorno facial da súa amada. Logo viñeron os implantes nos peitos, maquillaxe, peiteado, vestidos, hormonas e máis operacións. Como di o propio Genesis P-Orridge: “a Pandroxenia trátase da unión dos opostos, a través desa reunión, a transcendencia do binario e esta ilusión, dun sistema social polarizado”. Todo elo motivado por un profundo amor. Lady Jaye morreu no 2007.

Genesis-P-Orridge-13

Cando o pasado Setembro ía cara un concerto de Psychic TV, sen lembrar ter escoitado o grupo, pensaba que posiblemente sería un concerto interesante, que ía ser unha música machacadora entre industrial e electrónica, que o mellor ía estar nas letras das cancións, pero que de todos xeitos pagaba a pena ver o que facían esa xente tan colgada. Erraba. Cando saíron a o escenario comezou unha fermosísima experiencia espiritual a que fúmonos sumando o público pouco a pouco ata chegar a unha verdadeira comunión co grupo. O xeito de vida consumista coa súa mercantilización do tempo libre fai que as persoas so teñamos experiencias materialistas. Así o arte, por exemplo, converteuse nunha industria que proscribiu ao irracional, ao espiritual, esa necesidade humana pola que podemos equilibrarnos. ptv4Coa morte dos deuses, dos que xa sabemos que están as ordes do poder establecido, unha parte da poboación occidental busca nas relixións primitivas ou lonxanas, nas tradicións ancestrais, no universo, ou en outras transcendencias satifacer esa espiritualidade perdida. É a poboación occidental, co seu característico superego individualista, créndose o centro do mundo. Buscando, cada individualidade, a súa propia redención atopan novos deuses que seguen permitindo a inxustiza, a guerra, o dogma, e esquécense de todo condicionamento materialista, económico, opresivo ou de clase. Esquécense da moral que obriga a enfrontarnos ao sistema. Esquécense que non todas as persoas somos iguais. Esquécense de quen son a raíz do mal.

O concerto de Psychic TV foi unha experiencia espiritual, como todo o que nos enche dun gozo profundo, irracional e comunal. Foi fermosísimo pois o fío condutor non era outro que o amor. Había ese algo na música, na seguridade e firmeza coa que tocaban, que fainos sentir, emocionarnnos, achegarnos ao pracer e a felicidade. Transmitir iso só pode facelo alguén que encamiñe a súa vida cara elo e goce desas experiencias, por si mesmo. 18.A Psychic TV (2 de 2)Genesis P-Orridge semellaba un vello hippie saído da comuna do amor, da comuna que queimara o vello fogar, da irredutible comuna contestataria. Con modestia e sen grandes artificios sucédense as cancións e imos elevándonos máis e máis. Mágoa que non rularan por alí uns puros Sandoz, daqueles que facía directamente Albert Hoffman no laboratorio suízo, que durante un tempo, moi pouco, podíanse atopar naqueles Human Be-In que revolucionaron a xuventude da década dos 60. Hoffman aseguraba que unha boa experiencia con LSD acurtaba o camiño do autocoñecemento e abría de tal xeito as percepcións que achegabanos á comprensión do que nos rodea. Era unha ferramenta que aforraba moito do tortuoso e lento camiño do estudo ou da meditación.

Psychic TV presentaban o seu novo disco Snakes e sorprenderon a o público. As cancións eran descoñecidas, xa que logo, o disco aínda non mirara a luz. Vaivos resultar difícil gozalo coma min, se que non estivestes no conceratazo, pero podedes intentalo pinchando na imaxe da súa portada.

cover

Etiquetado , ,

a fraga de Hambasch

 Scan234

Hipnotizante documental. Grazas a traduzón dun compa podemos escoitar e entender as persoas que deciden escoller o camiño da vida rexeitando o da morte. Unhas persoas coma ti e coma mín. Non cho perdas!

 

 

 

 

 

 

 

Etiquetado ,

o xuizo de “oz” [barry miles]

oz2O mércores 23 de xuño de de 1971 celebrouse o xuízo máis longo por obscenidade de Gran Bretaña. Os tres acusados ( Jim Anderson, Richard Neville e Felix Dennis) foron acusados de ¨conspirar con outros mozos para producir unha revista que corrompese a moral dos nenos e os adolescentes¨ e “pretenderan xerar e implantar nas mentes deses adolescentes desexos luxuriosos e perversos¨. O xuízo era unha farsa, os contidos da revista eran tan inocentes que as sex shop do Soho nin tan sequera quererían distribuíla. En realidade, era un intento das autoridades de parar o crecemento da prensa underground e a difusión de ideas perniciosas en canto a liberdade sexual, os dereitos d@s escolar@s e outras nocións hippies.

Oz xa publicara un número titulado ¨homosexual Oz¨, editado por homosexuais, pero dirixido @s lector@s habituais da revista. O ¨Women’s Liberation Oz¨ editouno a autora feminista Germaine Greer. Ata crearan un ¨Flying Saucer Oz¨ (Platillo Volante Oz), editado por persoas que crían nesas cousas. O ¨School Kids Oz¨ editárono estudant@s, pero ía dirixido @s lector@s habituais de Oz. O Tribunal, como non, pensou que a revista ía dirixida @s nen@s, e ese foi un dos motivos principais da denuncia. Richard Neville representousea si mesmo. Dixo ao xurado ¨Unha das razóns polas que invitamos a vari@s adolescent@s a editar este número especial de Oz era o desexo de combater a tendencia xeneralizada a facelos calar. Interesábanos o que quixesen dicir . Pero non pretendiamos ser como os directores que censuran todo aquilo co que non comungan.

oz5Puxeron un anuncio para pedir a mozos e mozas de entre catorce e dezaoito anos que quixesen participar na edición de Oz, e ofrecéronlles liberdade para publicar o que quixesen. En xeral escribiron sobre o mal funcionamento do sistema educativo: os castigos arbitrarios, os profesores vingativos, os profesores que abusaban do seu alumnado e o sistema de avaliación. Como eran cativos, había moitas alusións sexuais, como un collage do oso Rupert Bear cun falo xigante que sacaran dunha tira cómica de Robert Crumb e pegáronlle ao animaliño.

oz9

Era fácil predicir cal sería o veredicto. O Xuíz Argyle fíxolles a vida imposible aos acusados, desde non deixarlles aprazar o xuízo cando faltaba un dos avogados a retelos en custodia para realizar informes sociais, médicos e mentais. Como era de esperar as melenas dos acusados foron peladas no cárcere. Caéronlles quince meses a cada un, e Neville estivo a piques de ser deportado a Australia, o seu lugar de orixe. Unha vez máis, rexeitouse o veredicto e de novo requiriuse unha apelación para anular as sentenzas e deixar libres aos Tres de Oz.

Etiquetado

crónica da ofensiva de primavera [class war]

classwar2

A primeira acción da campaña da primavera de Class War fixémola o 1 de marzo no hotel Grosvenor House. A ocasión déunola a celebración do «Baile do Cabalo e o Sabuxo», cita obrigada para todo tipo de debutantes, caciquiños e trepas locais. E ben, dado que era un lugar no que hai que deixarse ver, un intrépido grupo de anarquistas decidiu asistir tamén […] Empezaron a aparecer colegas e cando fomos como 40 decidimos que xa eramos bastantes e alá que nos plantamos. Suponse que só era unha manifestación, non unha pelexa, así que nos puxemos na porta principal cos pasamontañas. Empezamos despregando unha pancarta que dicía «Contemplade aos vosos futuros verdugos». Non nos gusta xogar con palabras.

Pronto empezaron a chegar ricachóns cos seus sombreiriños e os seus vestidiños de tempada. Empurróns, algunha patada ben situada, esgarros e algún que outro cascudo ben dado contribuíron a agrearlles a tarde a moitos […] A ofensiva de primavera de Class War empezara con bo pé, nunca mellor dito.

 

Etiquetado ,

artefactolaf no halcon milenario de vigo

Cartel_Exposici_n_El_Halc_n_MilenarioO vindeiro venres 21 de marzo ás 20:30 inaugúrase a cuarta tempada do Halcón Milenario coa obra de Olaf Ladousse.

De orixe incerta aínda que definitivamente europeo, e residente no barrio madrileño de Malasaña, onde vive e traballa, este deseñador industrial de formación pero ilustrador e músico vocacional leva máis de 20 anos buscándose o pan no mundo da arte.

Desde o ano 1992 en que chegou a España, publica anualmente un número do fanzine ¡Que suerte! Un dos máis lonxevos do país e no que participaron debuxantes nacionais e internacionais tan ilustres como Mauro Entrialgo, Liniers, Calpurnio, Víctor Aparicio ou Álvarez Rabo.

En ARTEFACTOLAF, nome da mostra que se poderá ver por primeira vez en Vigo, atoparemos serigrafías, un neon, gravados elaborados coa técnica do linóleo e varios Doo rags, pequenos enxeños sonoros elaborados a partir da reciclaxe de todo tipo de obxectos: xoguetes electrónicos, latas, secadores, conos de estrada ou bidóns de auga. O resultado son uns aparellos entre o pop, a ciencia ficción e un certo espírito cañí, cos que se consegue sons do máis variopinto.

Precisamente estes últimos forman parte do set de Los Caballos de Düsseldorf, un dos múltiples proxectos de Olaf, orixinado fai varios anos para acompañar algunhas das actuacións de Víctor Coyote e co que xirou por Xapón, Estados Unidos e México, recalando no 2009 na Fundación Luís Seoane de Coruña dentro da exposición “Debuxo Animado Norteamericano”.

Como parte da exposición poderemos gozar en directo da inclasificable “música a pilas” de Los Caballos de Düsseldorf cunha actuación ás 22:00 o mesmo día da inauguración.

A mostra estará aberta os venres 21 e 28 de Marzo e 4 e 11 de Abril en horario de 20:30 a 23:30.

Etiquetado ,

a arte como actividade vital ( ou “arte versus traballo”) [colectivo desface]

contra el arte        E difícil non estar de acordo coa afirmación de Marx de que o traballo é a actividade que distingue e define ao ser humano, a que lle outorga a súa particularidade como especie. Xa que o traballo é o momento en que o home/muller non só produce obras, senón que tamén se produce a si mesm@ e produce ao mundo que o rodea, incluída a natureza.
Tampouco é fácil desestimar, á vaiche boa, a súa teoría do alleamento, que dá sentido ao conxunto da súa elaboración crítica. Nela Marx propón que no proceso de traballo asalariado (onde a actividade do traballo está supeditada ao marco das relacións de produción capitalistas), a persoa traballadora non só se separa da obra que produce, xa que non lle pertence, senón que se allea da súa propia forza de traballo, entendida como a súa especial capacidade creadora e produtiva. É dicir, dáse o paradoxo de que no traballo (actividade na que o home/ muller debese realizar) o ser humano se disocia do que lle define como especie. O traballo, a actividade vital do home/muller, é arrebatado a persoa traballadora no proceso produtivo, polo tanto esta non pode establecer unha relación de identidade coa súa obra nin consigo mesma, está allea de si. O traballo, de ser a actividade libre e creadora da especie, pasa a converterse na fonte de todo o seu sufrimento.
Ao transformarse o traballo en mercadoría, vendida no mercado por un salario (o seu prezo en valor de cambio, ou diñeiro), a persoa creadora estraña de si a súa esencia, cédea (vende) a outra, a fai allea. Pero esta cesión non é voluntaria (como argumenta a economía política clásica), é condición estrutural dun sistema organizado en función da acumulación do capital e da explotación. Logo, a persoa traballadora, separada da súa esencia, xa non experimenta goce algún no traballo, pola contra, nel séntese angustiada, e intenta atopar satisfacción fóra da actividade laboral, nas funcións animais ou corporais, que tenden á reprodución do individuo e da especie, e que xa foron cooptadas pola industria da diversión.
Os alcances desta esgazadura, desdobramento ou alleamento, son insospeitados, e estenden os seus ramaxes a todas as esferas da existencia humana, incluída a teoría do coñecemento, a ciencia, a filosofía, a psicoloxía, a vida cotiá, etc.
Neste contexto aparece a arte, definido habitualmente como unha actividade distinta e contraposta ao traballo. A arte, aparentemente, conserva as características orixinais do traballo, é o espazo da libre expresión da esencia do home/muller, o lugar do despregue da actividade vital fóra da lóxica do intercambio mercantil. A capacidade produtiva, creadora, transformadora e inventiva do home/muller trasládase desde a esfera do traballo cara á esfera da arte. A arte, no seu concepto máis romántico e contemporáneo, non ten unha función en si, simplemente é un modo de expresión da experiencia de estar no mundo, a arte pola arte, pola simple necesidade do home/muller de exteriorizar o seu ser, o seu mundo onírico, a súa imaxinación, os seus desexos, os seus pesadelos, etc. Primariamente, na arte, o home/muller quere representarse e representar o mundo que lle dá sentido, exteriorizar os seus delirios e despregar unha linguaxe metafórica que lle permita falar do que a linguaxe común non lle permite expresar: a experiencia do sublime, do cotián, do finito e do infinito, do sagrado e o mundano.

Cuarta hipótese de loita:
A arte moderna só ten sentido no contexto dunha sociedade onde o traballo humano faise alleo. Non existiría a arte si non fose porque a actividade vital do home/muller, o traballo, segue estando sometida a un réxime de explotación.

Etiquetado , ,

manifesto do borde

smash

MANIFESTO DO BORDE (Smash e Gonzalo García Pelayo, Sevilla 1969)

 O mundo divídese en:

1- Persoas das praderías (Bob Dylan, Jimi Hendrix, etc.)

2- Homes das montañas (Manson, Hitler, etc,)

3- Homes das covas lúgubres (funcionarios)

4- Homes das covas suntuosas (presidentes de consellos de administración, grandes mercadores).

As persoas da praderías son as únicas que están no rollo e que saíron do ovo. Os seus carnés de identidade son as súas cariñas.

Os homes das montañas van polo pau da violencia e a marcha física.

Os homes das covas lúgubres van polo pau do dogma e te adoitan amolar.

Os homes das covas suntuosas van polo pau do diñeiro e da fachenda.

Etiquetado ,

a cerimonia da morte do Hippy [alice gaillard]

Death_of_hippie-426x550

O 21 de setembro de 1967, día do equinoccio de outono, marca o fin oficial do Verán do Amor. Quince días máis tarde, @s Diggers/Free City Collective organizan a cerimonia da morte do Hippy e deciden dar o adeus definitivo a ese “abnegado fillo dos medios”. Elíxese a data do 6 de outubro por ser a do aniversario da lei que criminaliza o consumo de LSD. Alain Dister, entón xornalista do Rock & Folk de San Francisco, recorda: “O término Hippy, que nunca significara gran cousa, converteuse, para os medios, nun medio sinxelo de designar a calquera individuo que levase o pelo un pouco longo e vivise, como é evidente, unha existencia de disipación, rodeado de mozas famentas de sexo”. Para os Diggers, os Hippies xamais existiran. Non había máis que xente libre e independente, que decidira vivir ao seu xeito nunha sociedade que rexeitaba a alienación baixo todas as súas formas. Por iso decidiron, xunto @s seus e súas amig@s da Mine Troupe, organizar os funerais desa personaxe xa mítica, coñecida no mundo enteiro co nome de “Hippy”. Todo o que, de lonxe ou de cerca, evocaba a imaxinería hip transmitida polos medios- colares de contas, pósters, e ata as famosas flores, que se supoñía deberíanse levar no pelo desde que se poñía o pé en San Francisco-, toda aquela mesturanza vendida por toda Haight Street pol@s nov@s empresari@s do hip capitalism vai ser queimada con gran cerimonia, baixo a impávida mirada dalgúns polis condescendentes e que as viron peores.

diggers4
A cerimonia, que se inicia á saída do sol, sobre o outeiro Boa Vista, anúnciase cun panfleto de Richard Brautigan, “Morte do Hippy”:

OS MEDIOS CREARON AO HIPPY CO VOSO ÁVIDO CONSENTIMENTO, SEDE ALGUÉN… A vosa cara na tele, o voso estilo inmortalizado sen alma nas reportaxes do Chronicle. A NBC di que existides, ergo son eu. Narcisismo, vaidade plebea. A vítima inmortalizada. A PERSOA LIBRE vomita a súa imaxe e rise nas nubes porque é a grande evadida, o animal que axexa nas xunglas da imaxe e non ve sombra algunha…

MORTE DO HIPPY FIN
ACABADO HYPPYEE IDO
ADEUS HEHPPEEE MORTE MORTE HHIPPEE

SODES LIBRES. SOMOS LIBRES. NON SEXADES RECREAD@S. CREDE SÓ NO VOSO PROPIO ESPIRITÚ ENCARNADO. Creade, sede…. Non sexades cread@s. Esta é a vosa terra, a vosa cidade. Ninguén pode distribuírvola en porcións. Os Medios-Policía repartiron porcións de H/Ashbury entre nós e @s turistas viñeron ao zoo a ver aos animais engaiolados e ruximos feramente tralos barrotes que aceptaramos e agora xa non somos hippies nin o fomos nunca e a cidade é nosa para crear, para estar. É a nosa ferramenta, parte da primeira creación a partir da cal A PERSOA LIBRE crea o seu novo mundo.

NACEMENTO DA PERSOAS LIBRE INDEPENDENCIA DE SAN FRANCISCO MACIMIENTO D@S AMERICAN@S LIBRES…

NON VOS DEIXEDES COMPRAR CUNHA IMAXE, CUNHA FRASE… NON SEXADES PRISIONEIR@S DAS PALABRAS. A CIDADE É VOSA, SODES SODES SODES. TOMADE O QUE É VOSO… TOMADE O QUE É VOSO

AS FRONTEIRAS CAERON SAN FRANCISCO É LIBRE AGORA LIBRE.

diggers2

Ao ritmo da percusión, a precesión descende cara a Haight Street, onde colgan bandeirolas nas que pode lerse “Morte ao Hippy, nacemento da persoa libre”. Unhas oitenta persoas, candea en man, rodean o ataúde. Tras unha xenuflexión no cruzamento entre as rúas Haight e Ashbury, a procesión diríxese cara á Psychedelic Shop, onde un tocadiscos soa a todo trapo para cubrir os berridos (totalmente imprevistos e terriblemente pertinentes) dunha moza en pleno mal viaxe. Sobre o escaparate da Psy Shop, unha pancarta: “Non che angusties por min, organízate. Nebraska, necesítate máis que eu”. Os irmáns Thelin, os máis soados representantes dos comerciantes HIP, tan criticados polos Diggers abandonan o seu comercio. Ron (un dos irmáns) decide unirse ao Colectivo da Cidade Libre (Free City Collective). Reacción coherente, aínda que absolutamente illada dentro da comunidade de comerciantes de Haight…

diggers6

A cerimonia conclúe cunha fogueira na que é inmolado o ataúde do Hippy e ao redor da cal a xente baila. Pola tarde e como de costume, a policía procede a varrer o barrio e detén a un mozo sen carné de identidade nin cartilla militar. Ten dúas opcións: ou ben é menor, ou ben un desertor, e ambas acusacións carrexan penas de prisión. Os medios precipítanse para asistir á desaparición dese Hippy que eles mesmos crearon. O rizo rízase…ilusión…

diggers 3+

Etiquetado ,