Arquivo por etiquetas: educación libre

sobre a cuestión do xogo nas condicións actuais. [ivan karamazov]

paintball

As condicións de realización do xogo como modo de existencia, foron constrinxidas ao ámbito do infantil. Así se pretende restar a súa importancia, o seu papel central dentro da vida cotiá. Reducir o xogo á mercancía que representa o xoguete é xa signo da desviación do significado civilizador do xogo. O xoguete é o intento de converter o xogo en mercancía: o lema que o anima é que sen xoguete non hai xogo. O paradoxo observable que consiste en que a crianza tende á simpleza daquilo co que xoga demostra unha concepción falsa do xogo, que é aquela que se incrusta nos hábitos do normal. A simpleza dos elementos dun xoguete fai que a imaxinación teña que traballar máis, mentres que os xoguetes novos teñen xa en si a función que ese xoguete pode desempeñar como función única. A elaboración dun xoguete impide que ese xoguete sexa unha escusa para acender a imaxinación. Só nos elementos pouco elaborados pode o xoguete chegar a ser máis, incluíndo nel miles de posibilidades diferentes, debido á súa abstracción en canto á súa elaboración, debido á súa indefinición.

Etiquetado

o fracaso da escola [colectivo paideia]

“Deixar que cada nen@ sexa @ planificador/a, director/a e asesor/a de a súa propia educación; e que coa inspiración e guía de persoas de maior experiencia e pericia, e con toda a axuda que solicitase, permitirlle e estimularlle a que decida o que quere aprender, cando e como quere aprendelo e ata que punto estáo aprendendo ben. Consistiría en transformar as nosas escolas do que son actualmente, isto é, cárceres para nen@s , nunha fonte de aprendizaxe libre e independente, que calquera persoa da comunidade, da idade que for, podería utilizar na medida que quixese”.

John Holt


paideia

A educación, algo que cada un/unha ten de conseguir por si mesm@, é todo aquilo que contribúe a aumentar a comprensión do mundo e a capacidade propia de desenvolvemento e pracer, e a adquirir liberdade, dignidade e valía persoais no contexto no que vive.  

Nas aulas aínda hai crueldade, aínda que non se mostre pola violencia física; polo menos con esta o alumnado advertiría o dano e ao causante do mesmo, e procuraría, xa que logo, defenderse ou corrixirse dalgún modo: ”pero @s nen@s non poden defenderse, nin o fan, contra a maior parte do dano que se lles infrinxe nas escolas, porque descoñecen o que se lles está facendo ou quen o fai, ou porque, aínda que o coñezan, creen que se fan persoas afables polo seu propio ben. E este mal iníciase coa actitude do alumnado, que ante a ameaza e o non ben interpretado respecto ao saber e @ mestr@ , aprenden que non valen para nada, que non son dign@s de confianza, que só serven para obedecer ordes e que están expost@s, como unha folla branca, a que outr@s “escriban” nel\nela e moldéenas “sen ningunha posibilidade de pescudar como son, e de desenvolver a súa personalidade calquera que esta sexa”, aceptando a avaliación que del/ela fan @s adult@s , e a crueldade chega ata considerar estupidez e incapacidade de aprender o que é intelixencia, vivacidade e inxeniosidade do alumnado.

Seguir lendo

Etiquetado