Arquivo por etiquetas: escoitar música

DEAD MOON-In the Graveyard, Unknown Passage, Defiance

deadmoon

Ei compas! Hai grupos e grupos pero Dead Moon ocupan unha grande parte da miña consciencia. Levo escoitándoos dende o século pasado e aínda seguen poñéndome. Teño camiseta e parche e meu computador ten a lúa de Dead Moon como fondo de pantalla. O nome, que ven dunha visión da lúa nunha viaxe polo deserto, foi idea de Fred Cole e a súa compañeira Toody que xunta a Andrew, o batería, forman o trío. Pois iso, unha guitarra, un baixo, unha batería, e un cacho de boas cancións que transmiten un sentimento orixinal e autentico. Unha humilde pero autentica banda de autentico Rock’n’Roll. Eso é Dead Moon, non demasiado, pensarás, pero moito mais que todas esas bandas perdidas no circo de luces, espectáculo ou personalidades imposibles que tocan para elites ou xente entendida. INDEPENDENCIA.

Vin a Dead Moon varias veces en directo e sen ningunha montaxe superflua, baixo, guitarra e batería reducida á mínima expresión, encarnaban a nudez máxima do Rock’n’Roll. E que non precisaban de nada máis. Con o seu peculiar xeito de tomar o escenario coa batería no medio e diante, en primeira liña, unhas candeas prendidas en botellas de bourbon e un pouco de cervexa sobre a caixa que saltaba polo aire duchándonos a parte da audiencia cando Andrew a golpeaba, ían sobrados. Puro pracer e éxtase colectivo para as persoas que amamos a banda. Como dixo Toddy “as túas paixóns non cambian só porque che fagas maior. Creo que o máis importante para nós son as grandes cancións que fai Fred e que amamos estar no escenario recreándoas”. ACTITUDE.

dm3

Ademais promoven unha cooperativa, Tombstone Records. onde editan todos os seus discos. “Sempre quixemos gravar discos no noso propio selo independente. Chamamos ao selo Tombstone, como a nosa tenda de instrumentos. Ao principio pensamos en gravar soamente discos para Dead Moon, pero enseguida outras bandas locais pedíronnos axuda para rexistrar os seus primeiros discos. Tombstone é unha cooperativa de músicos e músicas na que cada banda paga os gastos de gravación e prensaxe, e nós axudamos coa distribución e vendas por correo.¨ AUTOXESTIÓN.

Recentemente unha nova e estupenda banda A Place To Bury Strangers, o grupo máis ruidoso de New York, editaron un disco exclusivamente de versións de Dead Moon. Pearl Jam teñen versionado algunhas cancións e a prensa musical eloxia ao grupo. Isto non sempre foi así, a prensa rexeitou e fixo moi malas críticas dos seus primeiros discos, por moito que agora, e dende fai xa uns anos, queiran darnos leccións mestras de rock. Non pasou o mesmo co pequeno grupo de xente e músicos que sempre recoñeceron ao grupo como unha marabilla, Cynics, Mono Men, Nomads, Cheater Slicks, Roy Loney … e aquel grande axitador que foi Kike Turmix. PAIXÓN.

dead moon 2

Dead Moon comezan no ano 1987 o ano en que rematan a súa andaina os australianos Scientists de Kim Salmon deixando preparada así a chegada do grunge. Entre ese ano e a edición do Nevermind de Nirvana que sacaría do underground a todo un movemento de boas bandas entregándoas á industria e polo tanto a súa destrución e deshumanización, Dead Moon sacan os seus tres primeiros discos In the Graveyard (1988), Unknown Passage (1989), Defiance (1990) en rigoroso branco e negro, con son mono e na súa propia casa discográfica. Isto é o que te ofrecemos pinchando nas portadas dos discos, iso si, agora remasterizados.

dm4

Etiquetado ,

psychic tv-snakes

ptv2

Psychic TV é un dos grupos de Genesis P-Orridge. Genesis P-Orridge é algo así como un moi inquedo terrorista cultural. Leva dende os anos 70 cuestionando o concepto de arte de moi diversas formas, música, performance, exposicións, escritura, teatro, cine, prácticas espirituais… revelando a cultura oculta da clase traballadora, aquela que existe por debaixo do aparente. A súa vida é consecuente con o seu facer, rexeitando toda convención social e queimando o vello mundo. Un exemplo do radicalismo polo que camiña, foi o que experimentou coa súa musa é compañeira Lady Jaye, ao crear o que chamaron o “Pandróxino”: unha soa entidade que transcende o xénero e a individualidade, a unión do feminino e o masculino con todas as cousas, ou a unión total dos xéneros.. Genesis-P-Orridge-1Ela alterou o seu nariz e queixo para que se parecesen máis ás del; el alterouse pómulos e fazulas para achegarse ao contorno facial da súa amada. Logo viñeron os implantes nos peitos, maquillaxe, peiteado, vestidos, hormonas e máis operacións. Como di o propio Genesis P-Orridge: “a Pandroxenia trátase da unión dos opostos, a través desa reunión, a transcendencia do binario e esta ilusión, dun sistema social polarizado”. Todo elo motivado por un profundo amor. Lady Jaye morreu no 2007.

Genesis-P-Orridge-13

Cando o pasado Setembro ía cara un concerto de Psychic TV, sen lembrar ter escoitado o grupo, pensaba que posiblemente sería un concerto interesante, que ía ser unha música machacadora entre industrial e electrónica, que o mellor ía estar nas letras das cancións, pero que de todos xeitos pagaba a pena ver o que facían esa xente tan colgada. Erraba. Cando saíron a o escenario comezou unha fermosísima experiencia espiritual a que fúmonos sumando o público pouco a pouco ata chegar a unha verdadeira comunión co grupo. O xeito de vida consumista coa súa mercantilización do tempo libre fai que as persoas so teñamos experiencias materialistas. Así o arte, por exemplo, converteuse nunha industria que proscribiu ao irracional, ao espiritual, esa necesidade humana pola que podemos equilibrarnos. ptv4Coa morte dos deuses, dos que xa sabemos que están as ordes do poder establecido, unha parte da poboación occidental busca nas relixións primitivas ou lonxanas, nas tradicións ancestrais, no universo, ou en outras transcendencias satifacer esa espiritualidade perdida. É a poboación occidental, co seu característico superego individualista, créndose o centro do mundo. Buscando, cada individualidade, a súa propia redención atopan novos deuses que seguen permitindo a inxustiza, a guerra, o dogma, e esquécense de todo condicionamento materialista, económico, opresivo ou de clase. Esquécense da moral que obriga a enfrontarnos ao sistema. Esquécense que non todas as persoas somos iguais. Esquécense de quen son a raíz do mal.

O concerto de Psychic TV foi unha experiencia espiritual, como todo o que nos enche dun gozo profundo, irracional e comunal. Foi fermosísimo pois o fío condutor non era outro que o amor. Había ese algo na música, na seguridade e firmeza coa que tocaban, que fainos sentir, emocionarnnos, achegarnos ao pracer e a felicidade. Transmitir iso só pode facelo alguén que encamiñe a súa vida cara elo e goce desas experiencias, por si mesmo. 18.A Psychic TV (2 de 2)Genesis P-Orridge semellaba un vello hippie saído da comuna do amor, da comuna que queimara o vello fogar, da irredutible comuna contestataria. Con modestia e sen grandes artificios sucédense as cancións e imos elevándonos máis e máis. Mágoa que non rularan por alí uns puros Sandoz, daqueles que facía directamente Albert Hoffman no laboratorio suízo, que durante un tempo, moi pouco, podíanse atopar naqueles Human Be-In que revolucionaron a xuventude da década dos 60. Hoffman aseguraba que unha boa experiencia con LSD acurtaba o camiño do autocoñecemento e abría de tal xeito as percepcións que achegabanos á comprensión do que nos rodea. Era unha ferramenta que aforraba moito do tortuoso e lento camiño do estudo ou da meditación.

Psychic TV presentaban o seu novo disco Snakes e sorprenderon a o público. As cancións eran descoñecidas, xa que logo, o disco aínda non mirara a luz. Vaivos resultar difícil gozalo coma min, se que non estivestes no conceratazo, pero podedes intentalo pinchando na imaxe da súa portada.

cover

Etiquetado , ,

jim keays-dirty,dirty

 

jim keays

Se non te das de conta de quen é Jim Keays, douche unha pista. Foi o cantante dos australianos Master’s Apprentices. Si, aquel grupo dos 60 e 70 que fixo uns discos que xa forman parte de esa contracultura colectiva que é o Rock pouco contaminado pola industria.

Agora no 2012 xuntase con xente de ese grupo You And I e edita este disco e fai xira con eles. O disco dende a primeira escoita quédaste con el e volves a escoitalo unha e outra vez. Funciona como un recopilatorio de moi boas cancións pois a maioría son versións de clásicos do rock. Jim Keays fai un percorrido polo mundo do rock underground e demostra que a industria e as enciclopedias non posúen a verdade. Haunted, Chamber Brothers, Steve Wynn, Flamin Groovies entre outras son versioneadas neste disco conquistando coas súas versións a última e definitiva versión, polo de agora por suposto.

Xa sabes, como sempre, pinchando na portada podes escoitalo.

Jim-Keays-300x300

 

 

Etiquetado

darkside-psychic

darkside

Escoitar isto é toda unha experiencia. Cálmate, reláxate, ponte cómoda, abre as orellas apaga as luces, tómate algo se queres e flipa.

Unha autentica flipada que é o que nos gusta da música: que flipemos con ela. Non é verdade? A música fainos vivir sensacións que doutra forma non teríamos. A música fainos sentir un pracer que douto xeito non experimentariamos.

Pois ben este dúo emprega un montón de trebellos electrónicos, un montón de nova tecnoloxía para facernos flipar. Tamén unha guitarra tocada como se estivera somerxida no fondo dun pantano australiano. Tamén un tecladiño de vez en cando para darlle notas que é o que fai a voz que vai aparecendo pero que non chega a coller o protagonismo.

Ben, descoñezo o famosos, dentro do pequeno mundo da música alternativa, que están a facerse os Darkside con este o seu primeiro disco de larga duración. Supoño que estarán acadando a categoría de culto para unha minoría, supoño. E digo supoño porque as persoas que levamos un certo tempo escoitando música con atención xa estamos fartos de ler entrevistas, listas ou calquera cousa que teña que ver con prensa ou crítica musical. Esta aburridísima prensa que pretende saber máis que ninguén e que pretende orientar os nosos gustos cara unha moda tan subxectiva como son os gustos ou as conexións de cada persoa. O que si facemos é escoitar as nosas amistades cando nos falan da música que lles pon.

A min os Darkside ponme, dende a primeira vez que os escoitei chamáronme a atención e agora cada vez os poño máis veces. É ese pracer de ir enganchándote ate que xa o aprendes de memoria, ou case.

Dígoo como unha amiga, escoita este disco pinchando na portada!

Psychic       ou en FLAC    Psychic

 

Etiquetado ,

bo ningen-line the wall

BoNingen-©RosarioLopez-FlashesAndSoundsSQue fai uns anos fixeran unha xira conxunta con John Sinclair e Lydia Lunch (acompañada dos Gallon Drunk baixo o nome conxunto de Big Sexy Noise) xa debería sobrar para achegarnos a Bo Ningen.

O que vas topar neste disco déixote que o definas ti, se tes a ousadía. Pola miña parte so dicir que é un disco moi intenso. Publicado no 2012, danos unhas pistas de por onde está a transcorrer a música de alta enerxía no presente. Neste caso no Xapón.

Que unha personaxe de culto a partir dos anos 60 como John Sinclair, ou que outra persoaxe de culto a partir de finais dos 70 como Lydia Lunch, ou que un grupo de culto dos 90 como Gallon Drunk fagan unha xira para presentarnos a Bo Ningen non debería significar nada se é que o grupo non da a talla. Pero podería significar moito se é que o grupo superara incluso a quen o presentan. Cal das dúas opcións e a correcta? Hai outras opcións? Escoita aquí o seu segundo disco Line The Wall e disfruta.

 

Bo-Ningen

Etiquetado ,

tom robinson band-power in the darkness

Tom Robinson Band, O rock de protesto está de volta ás paradas - Pop 1979-07

Porque a escena do rock ten esquecida a Tom Robinson Band? Non o sei, ni tan sequera sei se isto é certo, mais eu sei desta banda dende fai pouco tempo e, maldita sexa!, non imos esquecela por máis tempo.

Podería ser que non a lembremos porque a banda formouse alá polo ano 1977 ou 78 e a nosa fráxil memoria non chegue tan aló. Isto sería unha mala escusa pois daquela época, a penúltima era dourada do rock, lembramos moitas bandas.

Tamén podería ser que este o seu primeiro Lp pasara desapercibido na época. Cousa esta que non é certa pois chegou a estar nas listas de éxitos inglesas ou ser portada do Melody Maker ou o New Musical Express.

Ou tamén podería ser que a súa música fose un mal produto da época. Nada máis lonxe da realidade, xa que logo, a súa música chéganos hoxe en día sen erosionarse polo paso do tempo e descubrimos un disco vibrante, vivo e cheo de emocións e sinceridade.

trbcartel

Eu coido que se esta esquecida é sobre todo por dúas cousas.

Unha é por que de todas as bandas con orientación política da época, Clash, Stiff Little Fingers, Gang Of Four, ou calquera outra que queirades, ningunha foi máis política que a TRB, se non contamos a Crass, aínda que os Crass déronse a coñecer un pouco máis tarde. As súas letras queiman de apocalípticas visións da revolución que esta a piques de chegar e tamén están cheas de rabia e odio a todas as clases de inxustiza. Todo isto ademais era compartido por unha grande parte da clase obreira e da xuventude daquela época, sobre todo na Gran Bretaña.

A outra é pola militancia gay de Tom Robinson. Xa sabemos que o mundo do rock, desgrazadamente, é machista. O machismo no rock e un reflexo da sociedade na que transcorre pero, afortunadamente, o rock vai desterrando estas actitudes máis rápido que a sociedade e dun xeito diferente a esta. Dun xeito antidogmático tal e como fixo a TRB.

Así a todo, un dos -moitos- mellores discos de Rock de todos os tempos que agora podes escoitar aquí :

tom rob band

Etiquetado ,

King Gizzard & The Lizard Wizard-Float Along – Fill Your Lungs

kg1

Estes australianos veñen de facer un dos discos máis gostosos do ano. Se no seu anterior disco non lles collera a onda neste engancháronme dende a primeira escoita. Se aínda non estas enterad@ de que hai moitas bandas que están a renovar o rock psicodélico, engadíndolle novas perspectivas, con este disco saberás de que vai esa movida. Só a canción que abre o disco “Head on/ Pill” mete tal furonazo que unha vez escoitada poderás falar de neopsicodelia coma unha persoa erudita. Os 16 minutos que dura a canción son unha constante viaxe pola beira máis salvaxe. Despois cancións máis cortas, coa duración axeitada da música rock que unha tras outra mostrannos o gran potencial destes australianos. Estas cancións seguen sendo un furonazo tras outro. así que non o dubides e escoitalo aqui:

King-Gizzard-300x300 ou King-Gizzard-300x300 ou King-Gizzard-300x300 

 ou en FLAC   King-Gizzard-300x300

 

Etiquetado ,

the monsters- pop up yours

monsters 12b

Irmás e Irmáns, compañeiros e compañeiras, camaradas! prepararvos para recibir nos vosos corpos unha das maiores descargas sónicas que endexamais teñades ouvido. Preparade as orellas, darlle volume ao aparato, compartir este volume coa veciñanza e danzade, danzade ata non poderes máis.

 monstersfont

Dúas baterías, un baixista demoledor xunto ao impresentable, o indomable, o maldito, o reverendo do lixo, o Reverendo Beat-Man.

Escoitade, escoitade a súa palabra: Que te fodan xesús, que te fodan oh deus. Salvade a alma para o inferno. Blow um mau mau.

monsters11

Arrepentirvos de non vivir para o pecado. Escoitade, escoitade a súa palabra: Podedes dicir moito máis nunha palabra que en un millón delas. O que importa e como dicides a palabra. É o que nos facemos, non temos letras superintelectuais mais dicimos algo. Iso é algo que o mundo precisa. Menos bla-bla-bla, máis acción, reacción e revolución.

monsters portada

Etiquetado ,

les rallizes denudes- heavier than a death in the family

Imaxe

Mimá! non hai quen se aclare co etiquetado deste grupo. Que si avant-garde, que si noise, que si experimental, que si psicodelia, que si doom, que si stoner, que si heavy-fuzz… eu que sei. A verdade é que son inclasificables. Estes Xapos deberían ser coñecidos por toda aquela persoa amante da distorsión, por seren uns pioneiros. Lembro de ler na década dos 90 que o ruído e a distorsión era onde dirixíase o novo rock daquela década. Fora verdade ou non, estes Xapos adiantáronse unhas décadas e fixérono moi ben. Puriño zumbido para as orellas. lrd

Pois ben o seu disco Heavier Than A Death In Family reúne unhas cantas cancións gravadas entre 1973 a 1979. O grupo nunca fixo un disco como tal mais a súa influencia fixo que co tempo editáranse directos, piratas e demais. Grupos  Xapos como Boris, Acid Mothers Temple, High Rise, seguro que beberon dos seus concertos, e se paramos a pensar na radicalidade do rock Xaponés de bandas como Guitar Wolf ou Teengenerate ou Thee Michelle Gun Elephant imaxinámonos a adolescentes Xaponeses drogándose con Les Reallizes Desnudes. Proba ti tamén

Folder

 

Etiquetado ,

julian cope-revolutionary suicide

julian cope

Este é o último disco de Julian Cope. Xa sei que de o bo de Julian pódese agardar calquera cousa ou máis ben non se sabe que agardar. O tipo é imprevisible. Xa sei que non vos estou decir nada novo. Este disco segue un pouco o camiño do anterior colectivo de seu Black Sheep, un pouco de folk, acústica, simulacro drone, acordes coñecidos, un pouco tamén de electrónica e de contado cancións con títulos tan suxerentes como: Hymn To The Odin, The Armenian Genocide, Mexican Revolution Blues, They Were On Hard Drugs ou Destroy Religion. A min dende que escoitei o seu disco You Gotta Problem With Me, tenme esganchada. Para escoitar con calmiña, sen presas.

Julian Cope - Revolutionary SuicideouJulian Cope - Revolutionary SuicideouJulian Cope - Revolutionary Suicide

Etiquetado ,