Arquivo por etiquetas: guerrilla cultural

III encontro ANARQUISTA DO Libro NA GUARDA

Cartaz Feira do Libro

Somos a amenaza 

A peste negra na cidade

Os días Venres 24, Sábado 25 e domingo 26 de Abril o virus da liberdade vaise contaxiar na Feira do libro Anarquista da Guarda.   A Mostra da Barbarie estará exposta.

Somos o cancro

desta bella sociedade.

Ademais, o Sábado 25 ás 21:30 no C.S. Fuscalho faremos unha re-presentación da mostra e unha pequena festa coa pinchada de Post- Amor e Rabia, uns pinchos ardentes e lume para que tod@s sintádevos benvid@s.

cartaz aguarda

Advertisements
Etiquetado ,

A MOSTRA DA BARBARIE DISPARA EN PONTEAREAS

cartel MOSTRAdaBARBARIEPONTE
Tres balas negras de plomo.

Se a primeira bala diparámola no Morrazo e a segunda en Arousa, esta terceira a dispararemos no Condado. Será o Sábado 5 de Xullo partir das 20:00, e durante toda a noite, no C.S.A. O Fresco de Ponteareas onde inauguraremos a Mostra Da Barbarie cunha pequena festa para que vos sintades benvid@s.

Tres balas negras de plomo.

Grazas a complicidade de tres colectivos, cadanseu coa súa bala, é posible a exposición da Mostra da Barbarie no Condado. Unha bala disparada polo Ateneo Libertario Lume Negro, outra polo C.S.A. O Fresco e a outra polo colectivo da Mostra da Barbarie.

E por suposto, se podedes rular isto por ahí, nos encantad@s e agradecid@s.

http://mostradabarbarie.wordpress.com/

Unha Aperta!

Colectivo da Mostra da Barbarie

 

Etiquetado ,

A MOSTRA DA BARBARIE RULA A VILAGARCÍA DE AROUSA

 

cartel MOSTRAdaBARBARIEA Mostra Rula, Rula, Rula.

Despois de ter sido exposta en Cangas, agora rula a Vilagarcía de Arousa, onde será inaugurada o Sábado 24 de Maio a partir das 19:00 e ata as 21:30 no local da CNT-AIT de Arousa.

Esta Mostra está a falarlle a quen quere, e a quen non quere tamén pero dun xeito negativo. É libre, é dicir de balde e feita coa liberdade que puideron alcanzar o anónimo colectivo da Mostra. E tamén unha acción que Galiza e a xente galega non acostuma ver polas súas galerías de Arte. Pois pouca xente na Galiza tense manifestado en contra do Arte e @ Artista como fai este colectivo.

Din que tamén estarán pinchando música o colectivo Post Amor e Rabia, que eu non me perdería. A saber por onde saen esta volta. Din tamén que haberá pinchos para que así sintámonos benvidos.

 

 

 

 

 

 

Etiquetado ,

LA MADEJA DE XIRA POR GALIZA

 

la madeja 4_peq

Hai un lugar máis común e colectivo que o amor? Cal é a linguaxe dos amores?

La Madeja volve un ano máis cun tema que desde fai tempo chámanos, róldanos e revoa entre nós: os amores. Eliximos falar dos amores -así, en plural- polo que o amor ten de común e colectivo, porque así se nos antolla término máis fuxidío e extenso, e porque cuestiona e pon en evidencia a sólida e case inamovible estrutura do singular e maiúsculo «Amor».
Non é fácil reflexionar sobre estes vínculos que nos ligan @s outr@s, sobre estas relacións que parecen tan naturais pero que da pouco imos descubrindo que son tamén consecuencia de procesos históricos, políticos, sociais pero sobre todo persoais: porque as relacións amorosas non están aí, dadas dunha vez e para sempre, senón que actualizan dun modo singular a historia e as forzas deses vínculos nos nosos corpos. Esta vira é entón unha aposta: trátase de pensar, deixar, soltar, crecer, re-inventar, imaxinar, confiar, sentir, compartir a crenza e a vivencia dos diversos modos en que amamos. Porque os amores nos con-moven, mobilízannos sempre xunto a outr@s.

Obradoiro amores

 

Mércores 14 de maio Presentación da Revista La Madeja
20:30hs Libraría Lila de Lilith (r/ Travessas, Compostela)

Xoves 15 de maio Presentación da Revista La Madeja
20:30hs CSA Cova dos Ratos (r/ Romil, Vigo)

Venres 16 de maio 16:00 ás 19:00hs Obradoiro “Investigando o invisíbel: amores e desamores nos movementos sociais”. CSAO Escárnio e Maldizer (r/ Algalia de Arriba, 11. Compostela)

Venres 16 de maio 20:30hs Presentación da Revista La Madeja na Casa da Farinha (Praza da Azcarraga, 6. Coruña)

[Para mellor organizarmos o obradoiro, agradecemos que confirmen a asistencia:
mariafidalgo_ba@riseup.net ou 687 368 314 (Mari Fidalgo). Para cubrir os custes de transporte das compañeiras de La Madeja solicitamos ás persoas asistentes ao obradoiro unha contribución de 5€. Naturalmente, quen non ten non paga, e será moito ben vinda á actividade.]

 

 

 

Etiquetado , ,

mostra da barbarie en cangas

MOSTRA

 

Este sábado, 5 de Abril, no Bar Fonte do Galo de Cangas, inaugurase a Mostra da Barbarie. Esta Mostra é unha mostra colectiva que foxe do profesionalismo e rexeita as etiquetas de ARTE e ARTISTA. Poucas accións como estas temos visto na Galiza.

A inauguración, de seguro que vai ser unha boa festa, sabendo o pan que coce o demo cando pinchan o colectivo post Amor e Rabia. Musiqueta pracenteira e ben elixida.

O Texto-Manifesto que nos presenta a mostra esta a resoar na miña cachola e se o leedes posiblemente na vosa. O Manifesto e o seguinte:

É realmente isto unha mostra?

Moita xente dirá que non, que o que aquí pódese ver non ten valor ningún. Por suposto, esa falla  de valor é unha esixencia das persoas que un día desexamos facer estas combinacións de imaxes e  palabras. A liberdade non pode ser taxada. Rexeitamos o uso do diñeiro e ao mercado e á industria do ARTE. Antes disto xa rexeitaramos á industria e ao mercado de todos os bens de consumo que perpetúan este noxento sistema motivado unicamente pola ansiedade imbécil de gañar diñeiro. Esta ansiedade é a que define o valor das cousas adicadas ao ocio. Cando algo pódese vender ten valor, así convertese nunha mercadoría que aniquila a esencia humana depositada nese algo. Rexeitamos así tamén o ocio.

Se é que hai algo que nos impulsa coidamos que é o libre obrar. Se as elites artísticas perpetúan a distancia entre arte e vida cotiá, nós rexeitamos ao ARTE e ao/a ARTISTA reivindicando a gratuidade deste libre obrar que transita nos circuítos do local para o local, que non ten pretensións de universalidade nin aspira ao consumo; a unión entre obra e vida, o seu carácter orgánico; a súa inutilidade para o sistema.

Estas motivacións lévannos directamente á politización deste libre obrar, a súa unión indisoluble coa vida cotiá. Unha politización entendida exclusivamente como a revolución, un acto destrutivo que dará paso a unha nova experiencia e creación utópica. Esta politización dá finalmente a razón as persoas que creen que isto non é unha mostra.

Así a todo, esta acción podería ser unha manifestación dunha tradición viva e antiga que fala, a quen quere e de modo negativo a quen no quere, cun discurso de axitación político-contracultural. Unha tradición disidente ancorada na autoxestión, autopublicación e autodifusión e necesariamente colectiva. Unha tradición chea de contradicións que non se alínea en ningunha ideoloxía de esquerda radical pero bebe de todas elas. Unha tradición do antiprofesionalismo e ultimamente anónima….

As obras de esta acción están liberadas para copialas, modificalas, presentalas con este o outro ou ningún nome, ou para facer con elas o que se queira en http://www.mostradabarbarie.wordpress.com

 

 

 

 

Etiquetado ,

crónica da ofensiva de primavera [class war]

classwar2

A primeira acción da campaña da primavera de Class War fixémola o 1 de marzo no hotel Grosvenor House. A ocasión déunola a celebración do «Baile do Cabalo e o Sabuxo», cita obrigada para todo tipo de debutantes, caciquiños e trepas locais. E ben, dado que era un lugar no que hai que deixarse ver, un intrépido grupo de anarquistas decidiu asistir tamén […] Empezaron a aparecer colegas e cando fomos como 40 decidimos que xa eramos bastantes e alá que nos plantamos. Suponse que só era unha manifestación, non unha pelexa, así que nos puxemos na porta principal cos pasamontañas. Empezamos despregando unha pancarta que dicía «Contemplade aos vosos futuros verdugos». Non nos gusta xogar con palabras.

Pronto empezaron a chegar ricachóns cos seus sombreiriños e os seus vestidiños de tempada. Empurróns, algunha patada ben situada, esgarros e algún que outro cascudo ben dado contribuíron a agrearlles a tarde a moitos […] A ofensiva de primavera de Class War empezara con bo pé, nunca mellor dito.

 

Etiquetado ,

O punk converteuse en escapista e aburrido [CRASS]

crass2

O punk converteuse en escapista e aburrido. Non queremos as fotos dos nosos heroes. Queremos vida e non apoiamos nada que ofreza menos que iso. O futuro é noso si estamos preparados a loitar por el. Foi o punk algunha vez unha protesta? Foi algo máis que un escape? Fai seis anos ofrecéronnos un contrato. O que dirixía a compañía tivo a coraxe de dicirnos que se podía comercializar a revolución. Outro produto barato para a mente do consumidor. Él convertía a nosa rabia en comodidade, “o paquete da protesta”. Dixémoslle que crecese e él contestounos que “nunca chegarán a nada” . Chegar a que?! Hai vida detrás do consumo, o plástico e o produto. Para atopar esa vida temos que buscar dentro noso e, cando atopemos esa “iluminación”, estar preparad@s para pelexar e manter esa luz acesa. Estivemos buscando, mirando dentro noso e preguntándonos aquelo de QUE, ONDE E PORQUÉ.


Etiquetado ,

“supoñíase que ía ser fantástico, pero é horrible”. confesións de santa claus. [king mob]

king mob 1

Este ano apáganse as luces en Oxford Street. Xa non hai luces de neon a medianoite. Non hai ese ostentoso brillo para que @s compulsiv@s turistas quédense embobad@s ante as marabillas do capitalismo. Nin tan sequera a sociedade da abundancia pode seguir pagando a súa factura da luz. Non merecedes Nadais este ano. Non traballastes o suficiente. Non correstes o suficiente ante o tic-tac do reloxo para fichar á entrada e saída do traballo, durante o círculo vicioso da produción e o consumo. Aforrade e gastade, cravádevos e retórcevos no chan para preparar a única ocasión durante o ano na que podedes deixarvos levar. Alegrarvos, excédanse nun frenético esforzo para gozar… e logo, cuspídeo.

Os trasnos doentes de Europa apagaron as luces este ano. Nin sequera podes ter a ilusión do pracer: o horrible espectro dos Nadais subiu os prezos e non podedes permitirvos os agasallos. Non o merecedes porque non destes o callo o suficiente para manter o xugo en marcha.

king mob 2 santa claus detenidoOs Nadais son un castigo este ano. Sempre foron unha leria: o deber de estar alegre, facer o pallaso, despeitearse nada máis acenderse as luces e abrirse o pano. Son vacacións, e máis che vale gozalas polo que máis queiras. Son uns días para estar coa familia e, polo máis grande, máis che vale ser amable, porque somos unha familia feliz, verdade?

Este ano os Nadais nin sequera poden parecer divertidos. Case non podedes permitirvos enfurruñarvos e esquecelo. Queren máis de vós: máis sangue, suor e bágoas. E máis sorrisos. Non deixedes que se decaten de que estades cans@s e até os miolos de todo o lixo que intentan vendervos, fart@s das crianzas as que se lles ensina a cantar en coro unha chea de mentiras sobre o amor e a afable misericordia. É voso deber seguir comprando, ata cando xa case non queda suficiente diñeiro para comprarvos un ataúde e abandonalo todo dunha vez por todas.

Machuquemos todo este grande engano. Ocupade o Fun Palace e poñédevos as pilas. Collede os agasallos e regaládeos de verdade. Prendede Oxford Street. Bailade ao redor do lume. Alegrarvos co funeral: o espectáculo final da estáfaa que son os Nadais.

Etiquetado

a cerimonia da morte do Hippy [alice gaillard]

Death_of_hippie-426x550

O 21 de setembro de 1967, día do equinoccio de outono, marca o fin oficial do Verán do Amor. Quince días máis tarde, @s Diggers/Free City Collective organizan a cerimonia da morte do Hippy e deciden dar o adeus definitivo a ese “abnegado fillo dos medios”. Elíxese a data do 6 de outubro por ser a do aniversario da lei que criminaliza o consumo de LSD. Alain Dister, entón xornalista do Rock & Folk de San Francisco, recorda: “O término Hippy, que nunca significara gran cousa, converteuse, para os medios, nun medio sinxelo de designar a calquera individuo que levase o pelo un pouco longo e vivise, como é evidente, unha existencia de disipación, rodeado de mozas famentas de sexo”. Para os Diggers, os Hippies xamais existiran. Non había máis que xente libre e independente, que decidira vivir ao seu xeito nunha sociedade que rexeitaba a alienación baixo todas as súas formas. Por iso decidiron, xunto @s seus e súas amig@s da Mine Troupe, organizar os funerais desa personaxe xa mítica, coñecida no mundo enteiro co nome de “Hippy”. Todo o que, de lonxe ou de cerca, evocaba a imaxinería hip transmitida polos medios- colares de contas, pósters, e ata as famosas flores, que se supoñía deberíanse levar no pelo desde que se poñía o pé en San Francisco-, toda aquela mesturanza vendida por toda Haight Street pol@s nov@s empresari@s do hip capitalism vai ser queimada con gran cerimonia, baixo a impávida mirada dalgúns polis condescendentes e que as viron peores.

diggers4
A cerimonia, que se inicia á saída do sol, sobre o outeiro Boa Vista, anúnciase cun panfleto de Richard Brautigan, “Morte do Hippy”:

OS MEDIOS CREARON AO HIPPY CO VOSO ÁVIDO CONSENTIMENTO, SEDE ALGUÉN… A vosa cara na tele, o voso estilo inmortalizado sen alma nas reportaxes do Chronicle. A NBC di que existides, ergo son eu. Narcisismo, vaidade plebea. A vítima inmortalizada. A PERSOA LIBRE vomita a súa imaxe e rise nas nubes porque é a grande evadida, o animal que axexa nas xunglas da imaxe e non ve sombra algunha…

MORTE DO HIPPY FIN
ACABADO HYPPYEE IDO
ADEUS HEHPPEEE MORTE MORTE HHIPPEE

SODES LIBRES. SOMOS LIBRES. NON SEXADES RECREAD@S. CREDE SÓ NO VOSO PROPIO ESPIRITÚ ENCARNADO. Creade, sede…. Non sexades cread@s. Esta é a vosa terra, a vosa cidade. Ninguén pode distribuírvola en porcións. Os Medios-Policía repartiron porcións de H/Ashbury entre nós e @s turistas viñeron ao zoo a ver aos animais engaiolados e ruximos feramente tralos barrotes que aceptaramos e agora xa non somos hippies nin o fomos nunca e a cidade é nosa para crear, para estar. É a nosa ferramenta, parte da primeira creación a partir da cal A PERSOA LIBRE crea o seu novo mundo.

NACEMENTO DA PERSOAS LIBRE INDEPENDENCIA DE SAN FRANCISCO MACIMIENTO D@S AMERICAN@S LIBRES…

NON VOS DEIXEDES COMPRAR CUNHA IMAXE, CUNHA FRASE… NON SEXADES PRISIONEIR@S DAS PALABRAS. A CIDADE É VOSA, SODES SODES SODES. TOMADE O QUE É VOSO… TOMADE O QUE É VOSO

AS FRONTEIRAS CAERON SAN FRANCISCO É LIBRE AGORA LIBRE.

diggers2

Ao ritmo da percusión, a precesión descende cara a Haight Street, onde colgan bandeirolas nas que pode lerse “Morte ao Hippy, nacemento da persoa libre”. Unhas oitenta persoas, candea en man, rodean o ataúde. Tras unha xenuflexión no cruzamento entre as rúas Haight e Ashbury, a procesión diríxese cara á Psychedelic Shop, onde un tocadiscos soa a todo trapo para cubrir os berridos (totalmente imprevistos e terriblemente pertinentes) dunha moza en pleno mal viaxe. Sobre o escaparate da Psy Shop, unha pancarta: “Non che angusties por min, organízate. Nebraska, necesítate máis que eu”. Os irmáns Thelin, os máis soados representantes dos comerciantes HIP, tan criticados polos Diggers abandonan o seu comercio. Ron (un dos irmáns) decide unirse ao Colectivo da Cidade Libre (Free City Collective). Reacción coherente, aínda que absolutamente illada dentro da comunidade de comerciantes de Haight…

diggers6

A cerimonia conclúe cunha fogueira na que é inmolado o ataúde do Hippy e ao redor da cal a xente baila. Pola tarde e como de costume, a policía procede a varrer o barrio e detén a un mozo sen carné de identidade nin cartilla militar. Ten dúas opcións: ou ben é menor, ou ben un desertor, e ambas acusacións carrexan penas de prisión. Os medios precipítanse para asistir á desaparición dese Hippy que eles mesmos crearon. O rizo rízase…ilusión…

diggers 3+

Etiquetado ,

KOMMUNE 1 E 2, E OS REBELDES DO HACHÍS [WU MING 6]

kommune 2

 Agtun baby, agtun!

Die Kommune 1 oder K1 war die erste politisch motivierte wohngemeinschaft in Deutschland. Sie wurde am 1 de xaneiro de 1967 in Berlin gegründet und löste sich im Novembro 1968 endgültig auf. Die Kommune 1 entstand als Gegenreaktion auf dean Zeitgeist der deutschen 60er-Jahre, in der sehr konservative Moralvorstellungen herrschten, insbesondere bzgl. der geschlechterrolle sowie der Sexualmoral. Deus! como impón este idioma. Podería afirmar rotundamente que se afirman grandes sucesos e simplemente descríbese a uns deustch trastornaten, variante alemá do disperso mundo das guerrillas culturais, que se divertiron tanto como @s nos@s amig@s @s provos e @s indiani.

1. A cociña creativa da Kommune 1: O atentado do flan

Xoves, 6 de abril de 1967. A policía irrompe no “Taller do terror”. Unha sustancia viscosa. Que carallo é isto? E os explosivos, Klaus? Os químicos da policía necesitaron tres días para descubrir de que materia estaba constituído o suposto “material explosivo”. O diario Bild de Axel Springer en grandes titulares: “Planeado en Berlín atentado con bomba ao vicepresidente de Estados Unidos». Fritz Teufel, Rainer Langhans e a sardónica compañía, tamén membros da Kommune 1 (K 1), centro de espanto dos bos cidadáns, coceran dez quilos de pos de flan xunto a colorantes e a fariña para producir a bomba de calorías máis doce para presidentes de EEUU. Ninguén lles agradeceu esta amable homenaxe ao vicepresidente Hubert H. Humphrey, quen declarara en público que o flan era a súa sobremesa preferida. A acusación non foi outra que a de terse “reunido con fins conspiradores”. Aínda que fóra con intencións gastronómicas. Os articulistas reenchían as súas opinións e editoriais co ingrediente da semana. O atentado “do flan” saltou á prensa de todos os países. Ata entón a produción de sobremesas nunca fora considerada terrorismo. Aínda que esta iniciativa de Dieter Kunzelmann ao final resultou ser un comezo errado, marcou durante moito tempo a imaxe pública do movemento antiautoritario kommuneuno. Seguir lendo

Etiquetado ,