Arquivo por etiquetas: papeis

O TEATRO DA DA CRUELDADE [ANTONIN ARTAUD]

artaud-thumb

…O Teatro da Crueldade propón un espectáculo de masas: busca na axitación de masas tremendas, convulsionadas e lanzadas unhas contra outras un pouco desa poesía das festas e as multitudes cando en días hoxe demasiado raros o pobo envórcase nas rúas. O teatro debe darnos todo canto poida atoparse no amor, no crime, na guerra ou na tolemia si quere recobrar a súa necesidade…

…Queremos transformar ao teatro nunha realidade verosímil, e que sexa para o corazón e os sentidos esa especie de mordedura concreta que acompaña a toda verdadeira sensación…

…Así pois, por unha banda, o caudal e a extensión dun espectáculo dirixido ao organismo enteiro; por outra, unha mobilización intensiva de obxectos, xestos, signos, utilizados nun novo sentido…
…O Teatro da Crueldade foi creado para restablecer no teatro unha concepción da vida apaixonada e convulsiva, e é neste sentido de rigor violento e condensación extrema de elementos escénicos que debe entenderse a crueldade na cal están baseados. Esta crueldade, que será sanguenta no momento que sexa necesario, pero non de xeito sistemático, pode ser identificada cunha especie de pureza moral severa que non teme pagar á vida o prezo que sexa necesario…

 

Advertisements
Etiquetado ,

LA MADEJA DE XIRA POR GALIZA

 

la madeja 4_peq

Hai un lugar máis común e colectivo que o amor? Cal é a linguaxe dos amores?

La Madeja volve un ano máis cun tema que desde fai tempo chámanos, róldanos e revoa entre nós: os amores. Eliximos falar dos amores -así, en plural- polo que o amor ten de común e colectivo, porque así se nos antolla término máis fuxidío e extenso, e porque cuestiona e pon en evidencia a sólida e case inamovible estrutura do singular e maiúsculo «Amor».
Non é fácil reflexionar sobre estes vínculos que nos ligan @s outr@s, sobre estas relacións que parecen tan naturais pero que da pouco imos descubrindo que son tamén consecuencia de procesos históricos, políticos, sociais pero sobre todo persoais: porque as relacións amorosas non están aí, dadas dunha vez e para sempre, senón que actualizan dun modo singular a historia e as forzas deses vínculos nos nosos corpos. Esta vira é entón unha aposta: trátase de pensar, deixar, soltar, crecer, re-inventar, imaxinar, confiar, sentir, compartir a crenza e a vivencia dos diversos modos en que amamos. Porque os amores nos con-moven, mobilízannos sempre xunto a outr@s.

Obradoiro amores

 

Mércores 14 de maio Presentación da Revista La Madeja
20:30hs Libraría Lila de Lilith (r/ Travessas, Compostela)

Xoves 15 de maio Presentación da Revista La Madeja
20:30hs CSA Cova dos Ratos (r/ Romil, Vigo)

Venres 16 de maio 16:00 ás 19:00hs Obradoiro “Investigando o invisíbel: amores e desamores nos movementos sociais”. CSAO Escárnio e Maldizer (r/ Algalia de Arriba, 11. Compostela)

Venres 16 de maio 20:30hs Presentación da Revista La Madeja na Casa da Farinha (Praza da Azcarraga, 6. Coruña)

[Para mellor organizarmos o obradoiro, agradecemos que confirmen a asistencia:
mariafidalgo_ba@riseup.net ou 687 368 314 (Mari Fidalgo). Para cubrir os custes de transporte das compañeiras de La Madeja solicitamos ás persoas asistentes ao obradoiro unha contribución de 5€. Naturalmente, quen non ten non paga, e será moito ben vinda á actividade.]

 

 

 

Etiquetado , ,

a arte como actividade vital ( ou “arte versus traballo”) [colectivo desface]

contra el arte        E difícil non estar de acordo coa afirmación de Marx de que o traballo é a actividade que distingue e define ao ser humano, a que lle outorga a súa particularidade como especie. Xa que o traballo é o momento en que o home/muller non só produce obras, senón que tamén se produce a si mesm@ e produce ao mundo que o rodea, incluída a natureza.
Tampouco é fácil desestimar, á vaiche boa, a súa teoría do alleamento, que dá sentido ao conxunto da súa elaboración crítica. Nela Marx propón que no proceso de traballo asalariado (onde a actividade do traballo está supeditada ao marco das relacións de produción capitalistas), a persoa traballadora non só se separa da obra que produce, xa que non lle pertence, senón que se allea da súa propia forza de traballo, entendida como a súa especial capacidade creadora e produtiva. É dicir, dáse o paradoxo de que no traballo (actividade na que o home/ muller debese realizar) o ser humano se disocia do que lle define como especie. O traballo, a actividade vital do home/muller, é arrebatado a persoa traballadora no proceso produtivo, polo tanto esta non pode establecer unha relación de identidade coa súa obra nin consigo mesma, está allea de si. O traballo, de ser a actividade libre e creadora da especie, pasa a converterse na fonte de todo o seu sufrimento.
Ao transformarse o traballo en mercadoría, vendida no mercado por un salario (o seu prezo en valor de cambio, ou diñeiro), a persoa creadora estraña de si a súa esencia, cédea (vende) a outra, a fai allea. Pero esta cesión non é voluntaria (como argumenta a economía política clásica), é condición estrutural dun sistema organizado en función da acumulación do capital e da explotación. Logo, a persoa traballadora, separada da súa esencia, xa non experimenta goce algún no traballo, pola contra, nel séntese angustiada, e intenta atopar satisfacción fóra da actividade laboral, nas funcións animais ou corporais, que tenden á reprodución do individuo e da especie, e que xa foron cooptadas pola industria da diversión.
Os alcances desta esgazadura, desdobramento ou alleamento, son insospeitados, e estenden os seus ramaxes a todas as esferas da existencia humana, incluída a teoría do coñecemento, a ciencia, a filosofía, a psicoloxía, a vida cotiá, etc.
Neste contexto aparece a arte, definido habitualmente como unha actividade distinta e contraposta ao traballo. A arte, aparentemente, conserva as características orixinais do traballo, é o espazo da libre expresión da esencia do home/muller, o lugar do despregue da actividade vital fóra da lóxica do intercambio mercantil. A capacidade produtiva, creadora, transformadora e inventiva do home/muller trasládase desde a esfera do traballo cara á esfera da arte. A arte, no seu concepto máis romántico e contemporáneo, non ten unha función en si, simplemente é un modo de expresión da experiencia de estar no mundo, a arte pola arte, pola simple necesidade do home/muller de exteriorizar o seu ser, o seu mundo onírico, a súa imaxinación, os seus desexos, os seus pesadelos, etc. Primariamente, na arte, o home/muller quere representarse e representar o mundo que lle dá sentido, exteriorizar os seus delirios e despregar unha linguaxe metafórica que lle permita falar do que a linguaxe común non lle permite expresar: a experiencia do sublime, do cotián, do finito e do infinito, do sagrado e o mundano.

Cuarta hipótese de loita:
A arte moderna só ten sentido no contexto dunha sociedade onde o traballo humano faise alleo. Non existiría a arte si non fose porque a actividade vital do home/muller, o traballo, segue estando sometida a un réxime de explotación.

Etiquetado , ,

detrás do lume, a “man invisible”- [jorge valadas]

incendios1

Verán, tras verán, o permanente ciclo de xigantescos incendios presenta unha fotografía en tamaño natural do estado de crise económica e social na que se atopa mergullada a sociedade portuguesa. A destrución das vellas formas de agricultura, a acelerada urbanización, o abandono do interior do país, o monocultivo do turismo, todo iso forma parte da destrución da sociedade.

Á velocidade que vai todo isto, Portugal exportará en breve lume e importará auga potable, tal como xa importa zumes de froita de California, ao mesmo tempo que arrinca os laranxeiros do Algarve para construír “horrorosas” aldeas turísticas. Agora que a gran maioría da poboación habita nos centros urbanos do litoral, a actividade agrícola atópase moribunda e a conservación dos bosques e da flora está tan abandonada que “para un área igual de bosque hai sete veces máis incendios en Portugal que en España e vinte veces máis que en Italia”.

Pampilhosa dá Serra,no distrito de Coimbra, foi un dos municipios que no ano 2005 sufriu máis incendios, queimándose as dúas terceiras partes da súa superficie. A evolución demográfica deste distrito ilustra perfectamente o que dicimos. Dos trinta mil habitantes censados en 1930, queda hoxe apenas cinco mil persoas, das cales a metade son xubilad@s; das corenta e dúas escolas primarias que había en 1974 só sete funcionan hoxe. A desrtificación favorece os incendios e os incendios aceleran a desertificación.

O valor comercial dá a maior parte dos campos é hoxe case nulo ou calculado segundo o prezo do terreo para construír, e isto non só nas zonas onde o turismo converteuse nunha actividade invasora, gangrenando a vida social, senón por todas partes. De viaxe por Portugal, unha amiga expresaba o seu desalento e o seu estrañeza ante tantos letreiros de “véndese” colgados en vellas casas, nos muros dos xardíns ou plantados no medio das hortas. Coma se o presente non fose máis que unha venda das ruínas do pasado. Un segundo letreiro puiden agora engadirse ao primeiro “Terreo para queimar”.

Seguir lendo

Etiquetado ,