Arquivo por etiquetas: poder negro

O 13 de maio… aos 30 anos [ Mumia Abu-Jamal]

justice-mumia-x

Por que nos debe importar o que pasou o 13 de maio de 1985?

En serio, iso foi hai 30 anos. Xa choveu. É cousa do pasado. Enténdenme?

Case ninguén di isto – pero é o que moitos pensan.

Direilles por que importa. O que pasou naquel entón foi un antecedente do que está a pasar agora en todas as partes de Estados Unidos.

Non digo que están a bombardear á xente (aínda non).

Refírome a que o odio visceral e o violento desprezo mostrado cara a MOVE en 1985, agora se dirixe cara á xente común, non só cara aos radicais e revolucionarios como eles.

En maio de 1985, as autoridades xustificaron o ataque desapiadado contra os nenos e nenas de MOVE, dicindo que eles tamén eran “combatentes”.

onamove

En Ferguson, Missouri, cando a policía e a Garda Nacional utilizaron armas militares contra “os cidadáns”, como cren que describiron estas persoas nas súas comunicacións?

Como “inimigos”.

Que lles parece “combatentes inimigos”?

Vexamos o asasinato de Tamir Rice, de Cleveland. Só tiña 12 anos. Un neno tratado coma se fose un home.

Nenos. Homes. Nenas. Mulleres. Non lles importa.

Cando moitas persoas calaron, ou peor aínda, deron o seu amargo consentimento ao bombardeo, á balacera, á carnizaría empregada contra MOVE o 13 de maio de 1985, abriron a porta ao terrorismo policial actual en todo o país.

move_philly_85a

Hai unha liña directa que vai dende aquel momento ata agora.

O 13 de maio de 1985 conduciunos ao sinistro Robocop do presente.

Se o masacre tivese sido amplamente condenado en 1985 para que a xustiza se fixese, non poderían impoñer o terror actual en Ferguson, Carolina do Sur, Los Ángeles – ou Baltimore.

O salvaxe bombardeo policíaco do 13 de maio de 1985 e o encubrimento do asasinato de 11 homes, mulleres, nenos e nenas de MOVE, abriron unha porta que aínda non se pecha.

Estamos a vivir as consecuencias.

Escrito o 26 de abril de 2015 Mumia Abu-Jamal

Etiquetado ,

A SÚA PROPIA CULPA E MEDO [ASSATA SHAKUR]

assata4x6webx

Ninguén no mundo, ninguén na historia, conseguiu nunca a súa liberdade apelando ao sentido moral da xente que os oprimía. […] entón dáste de conta , sen ningún xénero de dúbida, de que o movemento dos dereitos civís nunca tivo a máis mínima posibilidade de triunfar.

[…] Os ricos sempre usaron o racismo para conservar o poder. Odiar a algunha persoa, discriminala, atacala polos seus trazos raciais é un dos xeitos de pensar máis primitivos, reaccionarios e ignorantes que existen.

Unha guerra entre razas non axudaría a ninguén nin liberaría a ninguén e debería ser evitada custe o que custe. Pero unha guerra só dun lado coa xente Negra como obxectivo e a xente branca disparando as armas é aínda peor. Por iso é unha neglixencia criminal non abordar o racismo e a violencia racista, e non nos preparar para defendermos.

[…] O medo da xente branca cara á xente Negra con armas nunca deixará de sorprenderme. Probablemente é porque pensan no que farían si estivesen no noso lugar, en especial a policía, que cometeu tantos abusos contra a xente Negra, a súa conciencia culpable dilles que teñan medo. Cando a xente Negra organícese seriamente e tome as armas para loitar pola nosa liberación, haberá moita xente branca que se caerá morta simplemente pola súa propia culpa e medo.

Etiquetado

LeRoi Jones alias Amiri Baraka

leroi jones

A vida de Leroi Jones (alias Amiri Baraka) virou en torno aos barrios do Greenwich Village e o Harlem norteamericanos. Pero os seus “outros territorios” foron poboados por unha frecuente mestura de nacionalismo negro radical, marxismo, e islamismo. De feito, Jones é un dos personaxes máis polémicos de Estados Unidos, tendo ocupado o seu nome boa parte dos sucesos máis drásticos e violentos das catro últimas décadas na historia daquel país.

Nacido en Newark, New Jersey, pronto entrou en contacto e participou activamente na cultura beat de entón, frecuentando locais de jazz e de música negra ( da cal é un experto e publicou varias obras de referencia). Nos sesenta publicou o seu primeiro libro de poesía onde se podía xa apreciar a radicalidade extrema do seu pensamento e o claro peso que a temática en torno á “conciencia negra” na arte e a cultura ía tendo nel.

Dous feitos marcaron profundamente a súa personalidade. Por unha banda, en 1961 visitou Cuba e, en torno a ese ano, coñeceu persoalmente a Robert Williams, o primeiro negro que formou grupos armados de autodefensa negra, antes da aparición de organizacións como o Black Panther Party ou, durante os setenta, a Black Liberation Army. Firmemente co fin de rematar coa alienación negra no terreo das artes, en 1964 fundou Black Arts Repertory Theatre, en Harlem, por medio do cal difundiuse a “estética negra” na arte. No entanto, un acontecemento marcou a traxectoria de Jones para sempre, igual que a de moitos outras persoas negras activistas: en febreiro de 1965 o líder negro Malcom X foi asasinado durante un mitin.


En 1967 convértese ao islam, grazas á poderosa influencia do líder Mulana Karenga, cambiando o seu nome polo de Amiri Baraka.


O seu activismo negro incomoda ás autoridades, unido á súa carisma. Grupos anarquistas como os Up Against the wall, Motherfuckers!, adoptan o seu nome a partir dun dos seus poemas e convérteno nunha referencia política innegable. Un Motherfucker, nun acto de lectura de poemas, esgrimiu unha pistola falsa mentres apuntaba ao conferenciante e gritaba “
poetry is revolution!”.


Ao través da vida de Jones podemos comprender a traxectoria de numerosas persoas negras americanas en torno aos profundos cambios que sacudiron o país e as distintas opcións liberacionistas que escolleron (separatismo, autoxestión, non violencia, acción armada…)


Nesta entrada incluímos o polémico poema 
Alguén fixo estalar EE.UU, a propósito do 11-S e que foi denunciado por organizacións ultraconsevadoras e acentuado de antiamericano e conspiracionista, provocando un maiúsculo escándalo.

Seguir lendo

Etiquetado ,